ဖတ္ႀကည့္ေလ ဝတၳဳေတာ့မဟုတ္ဘူး(၁)-ဥာဏ္လိႈင္(ခ)ရန္ျငိမ္းသူ

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က ၈၈ အေရးေတာ္ပုံျဖစ္တယ္။ စစ္တပ္က မတရားပစ္သတ္ခ့ဲတာ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔ခ့ဲတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ေဘးနားကသူငယ္ခ်င္းေတြ ေသသူေသ ေျချပတ္လက္ျပတ္ျဖစ္သြားသူေတြလည္းရွိသလို  စိတ္မခိုင္လို႔ရူးသြပ္
ခ့ဲသူေတြလည္းရွိတယ္။  စားစရာမရွိလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေနတ့ဲရပ္ကြက္အနီးက စက္ရံုေတြကို လူေတြေဖာက္ႀကတယ္။စစ္တပ္
က လူေတြကို မွန္ေအာင္ပစ္တယ္။ လူေတြေသတယ္။ေခ်ာင္းေတြ  ေျမာင္းေတြ ၿမစ္ေတြ  လမ္းမေတြ တကၠသိုလ္ နယ္
နမိတ္ဝန္းက်င္ေတြမွာ ျပည္သူ ေက်ာင္းသား ရဟန္းသံဃာေတြအတုန္းအရံုးေသႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဖုန္းေမာ္
ေသတာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေမြးဇာတိအေနာက္ႀကိဳ႕ကုန္းရပ္ကြက္သ/မ ဆိုင္ေရွ႕ အဝိုင္းေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေရွ႕တင္ပစ္သတ္
လိုက္တာ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ၄၄ တပ္ရင္းက ဒုတပ္ႀကပ္ျဖစ္ပါတယ္။  ေျပာခ်င္တာက စစ္တပ္ကို ျပည္သူေတြမုန္းတီးတာ
စစ္တပ္ကို အုပ္ခ်ဴပ္ ခ်ယ္လွယ္ေနတ့ဲ အာဏာရွင္ လက္တစ္ဆုပ္စာေႀကာင့္ဆိုတာသိေစခ်င္တာပါပဲ။

၁၉၉၁ ဇြန္လ ၁၉  အေမစု ေမြးေန႔  အဲ့ဒီေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အိမ္ကထြက္ ရင္ဘတ္မွာစာတမ္းတပ္
ဆြဲၿပီး တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက  ျခံအမွတ္ (၅၄)ရွိ အေမစု  အက်ယ္ခ်ဴပ္ အခ်ခံထားရတ့ဲ အိမ္ေရွ႕က စေအာ္ျပီး
"လူထုေခါင္းေဆာင္ အေမစုကိုေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဴပ္ကခ်က္ခ်င္း အျမန္ျပန္လႊတ္ေပး "  ဆိုျပီး တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵေဖာ္
ထုတ္ခ့ဲတယ္။ တကၠသိုလ္ ရိပ္သာလမ္းကေန ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္တ့ဲ အင္းစိန္  အေနာက္ႀကိဳ႕ကုန္းရပ္ကြက္ RIT စက္မႈ႕
တကၠသိုလ္ေရွ႕အေရာက္မွာ  ၄၄ တပ္ရင္းက စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္နဲ႔ တပ္ႀကပ္တစ္ေယာက္ စစ္သား ေလးေယာက္က
ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အမိန္႔ေပးဒူးေထာက္ခိုင္းတယ္။

"ငါဆိုတ့ဲေကာင္က ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ဘီလူး လူစိတ္မရွိတ့ဲမင္းတို႔အေရွ႕မွာ ေသသည့္အထိ ဒူးမေထာက္ဘူးကြ" လို႔
ၿပန္ေအာ္ေျပာလိုက္တာနဲ႔  စစ္သားတစ္စုဟာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္နွာ အပါအဝင္ ခႏၶာတစ္ကိုယ္လုံးကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ ရစရာ
မရွိေအာင္  ေသြးအိုင္ေနေအာင္ လိွမ့္ကန္  လိွမ့္ထိုးႀကိတ္ပါတယ္။  အ့ဲဒီလို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အေမကို ရပ္ကြက္
ထဲက လူေတြသြားေျပာလိုက္လို႔ထင္ပါရဲ႕ အေမဟာ အတင္းေျပးထြက္လာျပီး  သူ႔သားအျဖစ္ကိုႀကည့္ရင္း အေမ့ဟာ
အ့ဲဒီေနရာမွာပဲ ပြဲခ်င္းပီး နွလုံးေသြးရပ္ လဲက် ကြယ္လြန္သြားခ့ဲပါတယ္။

ကိုယ့္အေမ ေသတာေတာင္ ေျမခ် ကန္ေတာ့ မသျဂၤဳီလ္လိုက္ရတ့ဲ သားတစ္ေယာက္ဟာ အင္းစိန္ေထာင္ နဲ႔ မေကြးေထာင္
မွာ ၃ နွစ္ ၆ လ ေနလိုက္ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို နိုင္ငံေရးအေႀကာင္းလာမေမးနဲ႔ ဒီထက္မက ပိုသိတယ္။ သိတာေတြရွိသလို ရင္ကြဲေႀကေလာက္ေအာင္
ရင္နဲ႔မဆန္႔ေအာင္ကိုခံစားမႈေတြရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ စစ္တပ္ကို ဘာေႀကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္မုန္းတာလဲမေမးနဲ႔ကြ်န္ေတာ့္
အေမအရင္းကို ေသေအာင္သတ္ခ့ဲတ့ဲ လူစိတ္ကင္းမ့ဲတ့ဲေကာင္ေတြကို အခုအခ်ိန္အထိ ခ်ီးထက္ရြံတုန္းပဲ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကို ထိရင္ ဘာေႀကာင့္ဒီေလာက္ ဒီေကာင္က နာေနရသလဲ မေမးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ အေမအရင္းရဲ႕
အသက္နဲ႔ကိုလဲျပီးခ်စ္ခ့ဲတာ  တန္ဖိုးထားခ့ဲတာ ေလးစားခ့ဲတာႀကည္ညိဳခ့ဲတာ ဆိုရင္ ရွင္းပါလိမ့္မယ္။

ပရဟိတေတြလုပ္ခ့ဲတယ္။တစိုက္မတ္မတ္ကိုလုပ္ခ့ဲတယ္။အေဝအဖန္ခံ အေျပာခံ အဆိုခံၿပီးေတာ့ကို အသင္းအဖြဲ႕ေတြ
ဖြဲ႕စည္းထူေထာင္ေပးတယ္။ ေက်းလက္စာႀကည့္တိုက္ေတြဖြင့္ေပးခ့ဲတယ္။ယဥ္ေက်းလိမ္မာသင္တန္းေတြတတ္နိုင္သ
ေလာက္လုပ္ခ့ဲ လွဴဒါန္းေပးခ့ဲတယ္။ မိဘမ့ဲကေလးေတြအမွန္တကယ္ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလို႔ေက်ာင္းမေနနိုင္တ့ဲကေလးေတြကို
စာေပေဟာေျပာပြဲကရတ့ဲေငြတစ္ခ်ဴိ႔ရယ္ အမ်ားလွဴတာေတြရယ္တတ္နိုင္သေလာက္ ပညာဒါနျပဳခ့ဲတယ္။

၂၀၁၂ မွာ  ေဒါက္တာျမင့္နိုင္ အမတ္ဝင္အေရြးခံဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ သူ႔အတြက္ လိုက္ေဟာေျပာစည္းရံုးေပးဖို႔ေရာက္လာတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းေခါင္းညိတ္လိုက္ခ့ဲတယ္။ ကန္႔ဘလူ ကြ်န္းလွ ေရဦး  တန္႔ဆည္ ၿမိဳ႔နယ္ ၄ ျမိဳ႕နယ္ကို ၂ လတိတိ
အိမ္မျပန္ပဲလုပ္ေပးခ့ဲတယ္။  ႀက့ံဖြတ္က ေငြအထုတ္လိုက္မက္လုံးေပးလာေခၚတာကို ေခြးေမာင္းသလိုေမာင္းထုတ္ပစ္ခ့ဲတယ္။
ဒါကို တန္႔ဆည္ျမိဳ႕နယ္ nld က လူတစ္ခ်ဴိ႕က ေနရာလုမယ္ထင္ျပီး သြားပုပ္ေလလြင့္ေျပာျပီး ယုတ္မာခ့ဲေသးတယ္။
အ့ဲဒီလိုေတြ တစ္ေန႔ထင္လာမွာစိုးလို႔ အခုအခ်ိန္အထိ ပါတီကိုဝင္မထားခ့ဲတာပါပဲ။ ပါတီမဝင္ပဲနဲ႔ကို အေမ့ကိုေလးစားတ့ဲ
စိတ္နဲ႔ ၂၀၁၅ မွာလည္း ဧရာဝတီတိုင္း ရန္ကုန္တိုင္း မေကြးတိုင္းဖက္ေတြအထိ လိုက္ျပီးေဟာေျပာစည္းရံုးဝန္းရံေပးခ့ဲတယ္။

မိန္းမနဲ႔ကြဲခ့ဲတယ္။ ရန္ကုန္မွာ စာေရးျပီး ေနရင္း "ဘယ္အာဏာရွင္မွလူစိတ္မရွိတာ
သမိုင္းကသက္ေသပဲ"စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္တယ္။ ညသန္းေခါင္မွာ သိန္းစိန္အစိုးရ က ခဏလိုက္ခ့ဲပါေခၚျပီး
ေထာင္ ၆ လခ်ခ့ဲျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေထာင္ကထြက္ စာေတြျပန္ေရး  ေဟာေျပာပြဲေတြထြက္ရင္း မိသားစုက လိုက္ေခၚလို႔အခုျပန္ေပါင္းရင္း ဒီလိုပဲ မိသားစုနဲ႔
အတူ  လက္ရွိအစိုးရကို  အထူးသျဖင့္ အေမ့ ကို တတ္နိုင္တ့ဲဘက္က ဝန္းရံေနလာခ့ဲတယ္။

ဒီလို လူတစ္ေယာက္ကို ေလာ္ဘီလို႔ ေျပာမွာလား။ ကဲေျပာစမ္းပါ။

ဆက္ေရးေသးတာေပါ့
ဥာဏ္လိႈင္(ခ)ရန္ျငိမ္းသူ
6"2"2018

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=383318672079520&id=100012041709179