ဗမာတို႔ျမင္ဖို႔"ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ"

( ​ေရးသားသူ - ၿငိမ္​းၿငိမ္​းျပည္​့ )

ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒ ရွိေနတာ၊ အဲဒီ့လို ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ဗမာအမ်ားစုက မျမင္တာဟာ ျပည္တြင္းစစ္သက္ဆိုးရွည္ရျခင္း၊ မျငိမ္းခ်မ္းရျခင္း အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုပဲ။

ဒီအဆိုကို ကန္႔ကြက္မယ့္၊ ျငင္းမယ့္သူေတြ အမ်ားၾကီး ေပၚလာမယ္ဆိုတာ က်မသိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ဗမာအမ်ားစုဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒီလို႔ မျမင္ၾကလို႔ပါ။

ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒ ရွိတယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူဟာ ျဖိဳခြဲေရးသမားပဲလို႔ ဗမာႏုိင္ငံေရးသမား တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူတစ္ဦးက ေျပာဆိုတာကို ေတြ႔ရတာေၾကာင့္ ဒီစာကို က်မေရးျဖစ္တာပါ။
(က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူကို လူလို႔ျမင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႔ပဲ မွတ္ယူပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိတဲ့ ေမြးဖြားျခင္းအက်ိဳးေပးအရ DNAမွာ ဗမာေသြးရာခုိင္ႏႈန္း မ်ားမ်ားေရာေႏွာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ဗမာစကားပဲေျပာတတ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ National identity နဲ႔ လူမ်ိဳးစု တထပ္တည္းက်ေနတဲ့ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ပါ ဗမာ/ဗုဒၶ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္၊ ဒီေနရာမွာ ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒအေၾကာင္း ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဗမာေတြကို ေျပာခြင့္ရွိတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။)
တကယ္ေတာ့ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း အျမစ္တြယ္ျပီး ကိန္းဝပ္ေနတဲ့၊ အေပၚယံဖံုးကာခံထားရတဲ့ ဒီလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒ အနာစိမ္းရွိေနတယ္ဆိုတာကို အရွိအရွိအတုိင္း ဖြင့္ထုတ္ သိျမင္လက္ခံၾက၊ ေဆြးေႏြးၾက ၊ ဆင္ျခင္ၾက၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲၾကတာေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုၾကီး ျပိဳကြဲစရာ မရွိပါဘူး။ ဒီအနာစိမ္းဝါဒၾကီးကို မ်က္ကြယ္ျပဳျပီးေနရင္သာ အနာပိုရင္း ပိုဆိုးမယ့္ ဆိုးက်ိဳး ရွိတာပါ။

ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒရွိတယ္ ဆိုတာကို လက္မခံၾကသေရြ႕၊ မေခ်ခြ်တ္ၾကသေရြ႕ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့မႈ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ရပ္စဲမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေရရွည္ျငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီျပည္ေထာင္စုအိပ္မက္ ေရႊျပည္ေတာ္ေမွ်ာ္တိုင္းေဝးဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဝါဒကိုသာ ေဆးေၾကာ ေဖာက္ထုတ္ ကုသသင့္တာပါ။ ဒီလိုကုသဖို႔တာဝန္ဟာလည္း ဗမာေတြကိုယ္တိုင္မွာသာ တာဝန္လံုးလံုးရွိတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဗမာအရပ္သားျပည္သူ လူမ်ားစုအျမင္မွာ ဒီဝါဒက invisible ျဖစ္ေနေစေအာင္ ဘယ္အရာေတြက ဖံုးကြယ္ထားသလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ignorant ျဖစ္ေနၾကတာလား။ ဗမာေတြကို ဖိႏွိပ္သူလူမ်ိဳးစုလို႔ ဘာေၾကာင့္ရႈျမင္ၾကျပီး၊ ဗမာေတြကိုယ္တိုင္ကက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေၾကာင့္ အဲဒီ့လိုမျမင္ၾကတာလဲ ဆိုတာကို က်မတို႔ေတြ နားလည္ေအာင္ ေစာေၾကာၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

"တျခားဘယ္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအေပၚမွာမွ တို႔က မတရားသျဖင့္ သေဘာမထားဘူး၊ မဆက္ဆံဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြကို တို႔ကခ်စ္တာပဲ။" လို႔ အရပ္သားျပည္သူဗမာေတြက ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမႈဟာ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းနဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္တယ္၊ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိတ္ခ်င္းမတူ အျပဳအမူခ်င္းမတူၾကလို႔ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ အေပၚမွာသာ မူတည္တယ္၊ စနစ္ၾကီးနဲ႔ ဝါဒၾကီးနဲ႔ ခြဲျခားထားတာ မရွိဘူးလို႔လည္း ယူဆတတ္ၾကပါတယ္။

ဗမာအမ်ားစုရဲ႕ အျမင္ကေတာ့ “စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕ဖိႏွိပ္မႈဒဏ္ကို ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြ ခံစားရသလို ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုလည္း ခံစားရတာပဲ၊ အာဏာရွင္ဖိႏွိပ္မႈဒဏ္ ခံၾကရတာ အတူတူပဲ” ဆိုတဲ့ အျမင္ပါ။ ၁၉၈၈ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ေခ်မႈန္းခံရပံုနဲ႔ ၂၀၀၇ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလဟာ သက္ေသေတြေပါ့။ ေနာက္ျပီး “ဆင္းရဲႏြမ္းပါးဒုကၡေရာက္မႈကို တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ ခံစားရသလို ဗမာအမ်ားစုေနထုိင္ရာေဒသေတြမွာလည္း ခံစားေနရတာ အတူတူပဲ။ အညာမွာဆို စားစရာေတာင္မရွိတဲ့ ဗမာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ” လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ “စစ္တပ္ဟာ ဗမာအမ်ားစုပါတဲ့ ဗမာစစ္တပ္ျဖစ္တာကိုေထာက္ျပီး စစ္တပ္လုပ္သမွ်ဟာ ဗမာလုပ္တာပဲလို႔ အျခားတိုင္းရင္းသားေတြက မဆီမဆိုင္ေရာျမင္တာဟာ မတရားဘူး။” လို႔လည္း အျမဲတေစ ျငင္းခ်က္ထုတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
“ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒက ငါနဲ႔ဘာဆုိင္လို႔လဲ။ ငါလည္း ဘယ္တိုင္းရင္းသားကိုမွ မတရားမလုပ္ဘဲနဲ႔” လို႔ ဗမာတစ္ေယာက္က ေတြးမိႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒဆိုတာဟာ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ စနစ္အရ ဒီဝါဒတစ္ခုကေန အက်ိဳးေက်းဇူးခံစားေနရတာကို လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒလို႔ ေခၚတာပါ။ ကိုယ္တိုင္က်ဴးလြန္တာမဟုတ္ေပမယ့္ က်ဴးလြန္တဲ့စနစ္ကေန အက်ိဳးေက်းဇူးကိုခံစားခြင့္ရတာကလည္း လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒပါပဲ။

ဗမာျဖစ္တာေၾကာင့္မို႔လို႔ ရေနတဲ့ အလိုအေလ်ာက္အခြင့္အေရး၊ ဗမာမဟုတ္တဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြထက္စာရင္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ ပိုရွိတာေတြေပါ့။ တကူးတကပိုၾကိဳးစားအားထုတ္ တြန္းဖြင့္စရာမလိုဘဲ ဗမာျဖစ္ေနမႈေၾကာင့္ ပြင့္တဲ့ invisible door ေတြ ရွိပါတယ္။

ခါကာဘိုရာဇီကေန ဝိတိုရိယအငူအထိ၊ ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္အေရွ႕စြန္းဆံုးအခြ်န္းေလးကေန ရခုိင္အေနာက္စြန္းဆံုးအထိ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံေျမပံုဧရိယာတခုလံုး အေရွ႕အေနာက္ေတာင္ေျမာက္ တႏိုင္ငံလံုးကို ငါတို႔ျမန္မာျပည္လို႔ ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု လူမ်ားစုက ျမင္ၾက ခံစားမိၾကတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု အမ်ားအျပားရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ အဲဒီ့လို တႏုိင္ငံလံုးကို ငါတို႔ျပည္လို႔ မခံစားႏုိင္ေအာင္၊ ကိုယ္ေနထုိင္ရာေဒသကိုပဲ ကိုယ့္ျပည္လို႔ မွတ္ယူရေအာင္ ႏွစ္ေပါင္း (၇၀) ေက်ာ္ ခါးသီးတဲ့သမုိင္းက ဟန္႔တားခံထားရပါတယ္။

ဗမာဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုတစ္ခုျဖစ္ျပီး ျမန္မာကေတာ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ႏုိင္ငံအမည္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရံုးသံုးဘာသာစကားျဖစ္တဲ့ ျမန္မာစကားဟာ ဗမာလူမ်ိဳးစုရဲ႕စကားျဖစ္ျပီး ျမန္မာစာဟာ ဗမာစာျဖစ္တာကိုၾကည့္ရင္ ျမန္မာ/ဗမာဟာ ႏွစ္ေပါက္တစ္ေပါက္ရိုက္တာပဲဆိုတာ အရွင္းၾကီးပါ။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ဘာသာေပါင္းစံု စုေပါင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာကို တရားဝင္ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္တာ၊ သာသနာေရးဝန္ၾကီးဌာနကိုၾကည့္လုိက္ရင္လည္း ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဘာသာအားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳဘဲ ဗုဒၶဘာသာတခုတည္းကိုသာ promoteလုပ္တာ၊ ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြကို ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ ေလာ္စပီကာေတြနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေန႔ေရာညပါ ၾကိဳက္သလို က်င္းပလို႔ ျပႆနာမျဖစ္ေပမယ့္ က်န္ဘာသာေတြမွာ အဲဒီ့လိုလုပ္ႏုိင္ခြင့္ မရွိေနပါဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းအတြင္းကပဲ ကိုယ့္ျခံဝန္းထဲမွာကိုယ္ ခရစၥမတ္ပြဲက်င္းပသူေတြကို ခဲေတြနဲ႔ေပါက္ ဖ်က္ဆီးျပီး မတရားဗိုလ္က်မႈျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား။

ဗမာမႈျပဳခံရျခင္းကို ဥပမာတခုေျပာရရင္- ဗမာမဟုတ္တဲ့တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာ လူ႔ေလာကထဲေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေမြးစာရင္းမွာကတည္းက ခံစားၾကရသလို ေမြးစာရင္းမလုပ္ႏုိင္သူေတြဟာလည္း သူငယ္တန္းစတက္ကတည္းက ခံၾကရေလ့ရွိပါတယ္။ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုဝင္ အမ်ားစုမွာ လူတစ္ေယာက္ကို နာမည္ႏွစ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ထားၾကရပါတယ္။ မိခင္ဘာသာနဲ႔ ေမြးရာပါနာမည္အျပင္၊ ေက်ာင္းစအပ္ခ်ိန္မွာ ဗမာတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုဝင္ ဆရာမျဖစ္သူက ေက်ာင္းသားကေလးငယ္ရဲ႕တုိင္းရင္းဘာသာစကားအမည္ကို မေခၚတတ္တာ၊ ေခၚဖို႔ ေရးဖို႔ခက္တာ စတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဗမာနာမည္ကို ဆရာမစားပြဲမွာတင္ ေပးျပီး ေဖာင္ထဲျဖည့္ထည့္လုိက္တတ္ၾကတာလည္း အမ်ားအျပားပါ။ ကိုယ့္နာမည္မဟုတ္တဲ့ ကိုယ္မေပးတဲ့နာမည္နဲ႔ ေနဖုုိ႔ျဖစ္လာရသူေတြ အမ်ားျကီးရွိပါတယ္။

မူလတန္းမွာပညာစသင္ကတည္းက ဗမာဘာသာစကားနဲ႔ စာသင္ၾကားရတယ္။ ဗမာကေလးငယ္တေယာက္အတြက္ ဒါဟာ ဘာမွမထူးဆန္းေပမယ့္ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္က ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုကေလးငယ္အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲတခုပါပဲ။ မိခင္ဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့ ဗမာဘာသာစကားကို တဆင့္ဘာသာျပန္ျပီး နားလည္ေအာင္ လုပ္ၾကရတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကဗ်ာေတြ၊ စကားေျပေတြ၊ ဇာတ္ထုပ္ေတြ အရာရာဟာ ဗမာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈေတြပဲ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ျမန္မာ့သမုိင္းဆိုတာကိုသင္ၾကတဲ့အခါမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံလို႔ေခၚတဲ့နိုင္ငံအတြင္းက တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအသီးသီးကို ကိုယ္စားမျပဳဘဲ ဗမာတုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုရဲ႕သမုိင္းရာဇဝင္နဲ႔ သားအဖခ်င္း မိသားစုခ်င္း ေဆြမ်ိဳးခ်င္း အျပန္အလွန္သတ္ျဖတ္နန္းလုပြဲေတြ၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုလူနည္းစုေတြအေပၚ ဘယ္လိုႏွိမ္ႏွင္းခဲ့ပံုေတြကိုသာ သင္ၾကရျပန္တယ္။ အေနာ္ရထာ၊ က်န္စစ္သား၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရား စတဲ့ အသင္းဝင္ေတြအျဖစ္ ဗမာအင္ပါယာေဟာင္းေတြကို ကိုယ္စားျပဳစရာၾကံဳရတယ္။ ေတာင္သံုးလံုးေလာက္ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ မည္ကာမတၱဝါးတဲေက်ာင္းေလးမွာ မိခင္ဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့ သိပ္နားမလည္တဲ့ဘာသာစကားနဲ႔ သင္ေနရတဲ့၊ ကိုယ့္ရိုးရာမဟုတ္တဲ့ မကြ်မ္းဝင္တဲ့ရိုးရာမွာအသင္ခံရတဲ့၊ ကိုယ့္သမိုင္းမဟုတ္တာကို ကိုယ့္သမုိင္းအျဖစ္အသင္ခံရတဲ့၊ ကေလးငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ဖူးပါတယ္။

တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေပါင္းစြာေနထုိင္ေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ ေက်ာင္းသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာ ဗမာလူမ်ိဳးရဲ႕ျဖစ္တည္မႈက ေနရာအမ်ားဆံုးယူထားတာ၊
အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ ဗမာလူမ်ိဳးရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ အေမြအႏွစ္ကိုသာ အလိုအေလ်ာက္ဦးတည္တာ၊
တျခားတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာ ပြဲလမ္းသဘင္မွာ ဝတ္စံုဝတ္ကျပရံု တိုကင္အျဖစ္ထက္ မပိုတာ အစရွိတာေတြဟာ ဗမာမႈျပဳျခင္းရဲ႕ေျခရာလက္ရာေတြပါပဲ။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ပထမဆံုး သမၼတဟာ ရွမ္းလူမ်ိဳး၊ ပထမဆံုးကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ကရင္လူမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ဗမာ/ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္တဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာ တပ္မေတာ္မွာ ရာထူးၾကီးၾကီး ဆက္မရႏိုင္တာ၊ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုဝင္ျဖစ္ေပမယ့္ ရာထူးျမင့္ျမင့္ရေနသူ အနည္းငယ္ေလးကလည္း ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေနတာ၊ အရပ္သားအစိုးရလက္ထက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွာလည္း tokenအျဖစ္ပါရေပမယ့္ သာေရးနာေရးတာဝန္ထက္ ဆက္လုပ္ခြင့္မရွိတာ အစရွိတာေတြက institutionalized ခြဲျခားမႈေတြပါပဲ။ ျပည္တြင္းစစ္က ရွည္ၾကာလြန္းတဲ့အခါ ဒီျပည္ေထာင္စုကို ဘယ္လိုတည္ေထာင္ခဲ့ပံု၊ ၂၀ရာစုပင္လံုနဲ႔ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္မွာ တန္းတူညီမွ်ဖို႔ ကတိေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ေပၚလာပံု၊ ေတာင္တန္းနယ္ေတြအေရးကို ေတာင္တန္းသားေတြကသာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရွိဖို႔ ကတိေတြေပးခဲ့ပံု၊ ပဋိပကၡ ဘယ္ကစပံု အစရွိတာေတြကို ဖံုးလႊမ္းသြားတဲ့ ဝါဒျဖန္႔မႈေတြအၾကား ဗမာမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ ေရာတိေရာေယာင္ျဖစ္ေနေစခဲ့ပါတယ္။

ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေဒသ ျပည္နယ္ေတြဆီကေန ထြက္သမွ်ကို ဗဟိုအစိုးရျဖစ္တဲ့ ဗမာေတြကေန ထိန္းခ်ဳပ္ေနခဲ့ျပီး ျပန္အသံုးခ်မႈမွာေတာ့ ျပည္နယ္အတြက္နည္းနည္းနဲ႔ ဗမာအမ်ားစုေနထိုင္ရာ ျပည္မဖြံ႔ျဖိဳးေရးအတြက္မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့တာ ျငင္းမရတဲ့အခ်က္ပါ။ အခုထက္ထိေတာင္ ျပည္နယ္ကထြက္တာရဲ႕ ၃၀ရာခုိင္ႏႈန္းကို ျပည္နယ္ဖြံ႔ျဖိဳးေရးျပန္သံုးေပးဖို႔ဆိုတာကိုေတာင္ မေပးႏုိင္ၾကေသးဘူး မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕သယံဇာတက ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုးကို က်ားကန္ေပးထားတဲ့ ပင္မေထာက္တိုင္ေတြပါ။ ဒီေနရာမွာ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ သယံဇာတခြဲေဝေရးသက္သက္ေတာ့လည္း မကပါဘူး။ ဒီ့ထက္ပိုက်ယ္ျပန္႔တဲ့ တန္းတူညီမွ်ေရး၊ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ျပဌာန္းခြင့္ရွိေရးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာပါ။

ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးစတင္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဒီတံခါးဖြင့္မႈကို ဗမာတုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုလူမ်ားစုေနထုိင္ရာ ျပည္မေဒသမွာ ခံစားရေပမယ့္၊ နယ္စပ္ေဒသက ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြကေတာ့ တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ စစ္ေဘးဒဏ္ကို ဆက္ခံစားေနရဆဲပါ။ အာဏာရွင္ဖိႏွိပ္မႈကိုခံရတာျခင္းအတူတူပဲလို႔ ညီမွ်ျခင္းခ်ၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာ ႏွစ္(၇၀)ေက်ာ္ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ ျဖတ္ေလးျဖတ္အပါအဝင္ ဗ်ဴဟာေတြေၾကာင့္ ပုိခံစားၾကရပါတယ္။

ပဋိပကၡေဒသေတြက ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု အရပ္သားျပည္သူေတြဟာ ေနရပ္စြန္႔ခြာေျပးလႊား စစ္ေဘးေရွာင္ရတာေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းေတြ၊ ေျမျမဳပ္မိုင္းေတြ၊ ေဒသခံအရပ္သားေတြကို မုိင္းရွင္းလူသားအျဖစ္ အသံုးခ်ခံရတာေတြ၊ ဥပေဒအထက္က တရားစီရင္မႈေတြ၊ တရြာလံုး တျမိဳ႕လံုးပိတ္ျပီး အျပင္ေပးမထြက္တာေတြ၊ ကိုယ့္ရြာမွာ ကိုယ္ေနရင္း အရုိက္အႏွက္ခံရတာေတြ၊ ဖမ္းဆီးခံရတာေတြ၊ အသားလြတ္ ပစ္သတ္ခံရတာေတြ၊ မုဒိမ္းမႈအပါအဝင္ တရားမွ်တမႈမရတဲ့ အမႈေတြ၊ မရွိ ရွိတာ ရွာၾကံျပီး ရိကၡာေပးရတာေတြ၊ အဓမၼလုပ္အားေပးရတာေတြ စတဲ့ ဖိႏွိပ္မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ခံၾကရျပီး ဒီျပည္တြင္းပဋိပကၡေၾကာင့္ ကိုယ္လက္အဂၤါပ်က္စီးရသူေတြ အသက္ဆံုးရံႈးရသူေတြ ေန႔စဥ္ရွိေနတာပါ။ ဗမာျပည္သူေတြလဲ ဆင္းရဲေနၾကတာပဲ၊ ဖိႏွိပ္မႈကို ဗမာေတြလဲ ခံရတာအတူတူပဲ ဆိုေပမယ့္၊ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေဒသေတြမွာ အဲဒီ့လို စားစရာမရွိ၊ ေနစရာမရွိ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈအျပင္ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ အတိဒုကၡေတြ ပဋိပကၡအနိဌာရံုေတြကို ေန႔စဥ္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတာပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္အေပၚက်လာမယ္မွန္းမသိတဲ့ က်ည္ဆံေတြကို ေၾကာက္လန္႔ရင္း က်ီးလန္႔စာစား ရွင္သန္ေနရတဲ့ဘဝေတြေပါ့။ ဗမာမဟုတ္တဲ့တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အိမ္၊ သူတို႔ရဲ႕ရြာ၊ သူတို႔ရဲ႕ေဒသ၊ သူတို႔ရဲ႕ေနရာမွာ ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔ စစ္ေဘးဒဏ္ကုိခံရတယ္။ ငါတို႔ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ငါတို႔ေနရင္း၊ ငါတို႔ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ငါတို႔ေနရင္း၊ ငါတို႔ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ ငါတို႔ေနရင္း၊ ငါတို႔ကရင္ျပည္နယ္မွာ ငါတို႔ေနရင္း ႏွိပ္စက္တာခံရတယ္လို႔ ခံစားၾကတယ္။ အခု ရခုိင္ျပည္နယ္ကပဋိပကၡကိုၾကည့္ရင္လည္း ဗမာေတြက တို႔ေတြဟာ ရခုိင္ျပည္နယ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕အေနာက္တံခါးကိုကာကြယ္ေပးေနတာလို႔ ျမင္ၾကျပီး၊ ရခုိင္ေတြကေတာ့ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ရဲေတြက ရခုိင္နယ္ေျမထဲ ဝင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတာလို႔ ျမင္ၾကပါတယ္။

လူမ်ားစုၾကီးစိုးမႈဆိုတာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတင္မကဘဲ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သေဘာတရားပိုင္းဆိုင္ရာၾကီးစိုးမႈပါ ပါဝင္ပါတယ္။ လူတေယာက္ခ်င္းစီကစလို႔ လူမ်ိဳးစုတစ္စုဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဌာန္းခြင့္ ကိုယ္တုိင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ရွိသင့္တာ အေျခခံအခြင့္အေရးပါ။ အဲဒီ့လိုမဟုတ္ဘဲ အကိုၾကီး၊ ညီေလး အျမင္နဲ႔၊ တေယာက္က အျမဲအုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္ျပီး က်န္တဲ့သူေတြကို အျမဲအုပ္ခ်ဳပ္ခံအျဖစ္ျမင္တာ၊ အိမ္တအိမ္မွာ စုေပါင္းေနၾကျပီး အိမ္ေထာင္ဦးစီးက အိမ္သားေတြဆီကရွိသမွ် အကုန္ယူျပီ၊း အိမ္သားေတြကို သူထားရာေန သူေစရာသြားေစခ်င္ရင္၊ ဖိႏွိပ္ရင္ ခြဲျခားဆက္ဆံရင္ အဲဒီ့အိမ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျငိမ္းခ်မ္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗမာႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အာဏာကို လူတစ္စုကပဲ ၾကီးစိုးလႊမ္းမိုးထားတာမေကာင္းေၾကာင္းနဲ႔
တန္းတူညီမွ်ခြင့္အခြင့္အေရးအေၾကာင္းကို ေျပာေဟာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူတို႔ဟာ အဲဒီ့အာဏာၾကီးစိုးတဲ့ေနရာကိုရေအာင္ တန္းတူၾကိဳးစားခြင့္ရဖို႔ ေျပာတာသာျဖစ္လာခဲ့ျပီး အာဏာၾကီးစိုးႏုိင္တဲ့ေနရာကိုေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီ့လိုျဖစ္ေနတဲ့စနစ္ၾကီးကို မျပင္ၾကပါဘူး။

ဗမာမႈျပဳျခင္းနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒအေၾကာင္းကို ဗမာေတြက မေျပာဘဲ ေရွာင္ေနတာဟာ အေျဖမဟုတ္ဘူးလို႔ က်မထင္ပါတယ္။ အဲဒီ့လိုဝါဒမရွိဘူးလို႔ ျငင္းရံုနဲ႔လည္း ရွိေနတာၾကီးက ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ျပဌာန္းခြင့္၊ တရားမွ်တမႈ၊ စနစ္အရ ခြဲျခားဖိႏွိပ္မႈ ေတြအေၾကာင္းကို ဗမာေတြက ပိုေတြးဆဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ခြဲျခားမႈဟာ စနစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အသိအမွတ္ျပဳၾကရပါမယ္။ က်မတို႔က ကိုယ့္ကိုယ္ကို - ငါကေတာ့ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားသူမဟုတ္ပါဘူး၊ ငါက လူေကာင္းတေယာက္၊ ငါက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဖိႏွိပ္ဘူး၊ ငါက ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ေလယာဥ္နဲ႔ဗံုးၾကဲမေနဘူး၊ ပစ္မသတ္ေနဘူး … စသျဖင့္ ခံယူသည္ျဖစ္ေစ မခံယူသည္ျဖစ္ေစ institutionalized ျဖစ္ေနတဲ့ခြဲျခားမႈဟာ က်မတို႔ႏုိင္ငံမွာ ရွိေနပါတယ္။ က်မတို႔ဖန္တီးခဲ့တာမဟုတ္ေပမယ့္ က်မတို႔ဆႏၵမဟုတ္ေပမယ့္ က်မတို႔ကိုယ္တုိင္မသိဘဲ အဲဒီ့ဝါဒကေန က်မတို႔အက်ိဳးေက်းဇူးခံစားေနရတာရွိပါတယ္။ ဒီဗမာလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒကို ဗမာေတြကိုယ္တုိင္က ေခ်ခြ်တ္မွပဲ ကြ်တ္မွာျဖစ္ပါတယ္။

တန္းတူညီမွ် ဝါဒျဖဴစင္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု အမွန္တကယ္ျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကပါစို႔။ (ဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ႔ခ်ီ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာမွာေပါ့။)

May there be peace on earth!

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္
ဇန္နဝါရီ ၉ရက္၊ ၂၀၁၉

https://www.facebook.com/NyeinNyeinPyae