ေျပာင္းလဲျခင္းမကေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ဥကၠ႒ပါပဲ

ေျပာင္းလဲျခင္းမကေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ဥကၠ႒ပါပဲ။ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ဘဝကေန စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီယႏၲရားထဲမွာ စစ္ဝတ္စုံမဝတ္ထားတဲ့ဗ်ဴရိုကရက္တစ္ေယာက္ဘဝကို ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနိုဘယ္ဆုရွင္ဘဝကေန ျပည္တြင္းစစ္ကိုရက္ရက္စက္စက္ ဆင္ႏႊဲသူဘဝကို ေျပာင္းသြားတာပါပဲ။

ေမာင္မိုးဦးရဲ့ အေရးေတာ္ပုံဂ်ာနယ္ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္။ ေဆာင္းပါးအျပည့္အစုံကို ေအာက္မွာ ဆက္ဖတ္ပါ။

====================

ဘုရားတည္ၿပီးရင္ ျငမ္းေတြဖ်က္ရတာပဲ
ေမာင္မိုးဦး
အေရးေတာ္ပုံဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၃) အမွတ္(၃)
--------

ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးရတာ ႏွစ္ ၇ဝ ေက်ာ္ၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တာလည္းႏွစ္ ၇ဝ ေက်ာ္ၿပီ။ အုပ္စိုးသူေတြရဲ့ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မွုကို အဖိႏွိပ္ခံေတြက ေခါင္းငုံ႔မခံဘဲ ခုခံတြန္းလွန္တဲ့ စစ္ပြဲျဖစ္တယ္။ အုပ္စိုးသူဖက္ကလည္း မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ၿပီးတစ္ဆက္ အဆက္မျပတ္ ဖိႏွိပ္ စိုးမိုးနိုင္သလို အဖိႏွိပ္ခံေတြဘက္ကလည္း မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ၿပီးတစ္ဆက္ ခုခံဆန႔္က်င္နိုင္လို့လည္း ေရရွည္စစ္ပြဲျဖစ္ေနတာပါပဲ။

အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားရဲ့ကၽြန္ဘဝ၊ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ရဲ့ကၽြန္ဘဝကလြတ္ေျမာက္လိုတဲ့ အမ်ိဳးသားစိတ္ (လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနထိုင္လုပ္ကိုင္စားေသာက္နိုင္တဲ့ဘဝ၊ ဒီမိုကေရစီအခြင့္ အေရးျပည့္ဝတဲ့ဘဝ၊ တန္းတူရည္တူအခြင့္အေရးရွိတဲ့ဘဝ၊ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးနိုင္တဲ့ ဘဝ၊ ဖြံ့ၿဖိဳးတိုးတက္တဲ့ဘဝ၊ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ဘဝတို့ကို ရရွိလိုတဲ့ျပင္းျပတဲ့စိတ္) ဟာ ဗမာျပည္မွာေနထိုင္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံမွာ ဘဝေပးအသိအရ တညီတညြတ္တည္း ရွိလာတဲ့အခါမွာ အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မွုရရွိလာပါတယ္။

အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မွုအားနဲ႔ လက္ေတြ႕ဘဝကို ျဖတ္သန္းလုံးပန္းတဲ့အခါမွာ လြတ္လပ္ေရးလည္း ရရွိခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္ ေရးရၿပီးတဲ့ေနာက္ တိုင္းျပည္ကို ဘယ္လိုထူေထာင္မယ္ဆိုတာမွာ သေဘာထားကြာဟမွုေတြရွိလာတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားဟာ မစားရတဲ့အမဲ -သဲနဲ႔ပက္တဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တယ္။ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္လိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မွု အက္ေၾကာင္းေပၚခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ေရးကိုေပးလိုက္တယ္။

လြတ္လပ္ေရးရရွိလာတဲ့အခါမွာ အာဏာရရွိလာတဲ့ လူေတြဟာ အဖိႏွိပ္ခံဘဝကေန ဖိႏွိပ္သူလူတန္းစားဘဝကိုေျပာင္းသြားပါတယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားက်င့္သုံးတဲ့ဗ်ဴရိုကေရစီစနစ္ကို ဆက္ခံလိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမား ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေနရာမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ ဗ်ဴရိုကေရစီစနစ္ကို လက္ခံအစားထိုးလိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားေနရာကို ျပည္တြင္းျဖစ္ ဗ်ဴရိုကရက္အရင္းရွင္လူတန္းစားက အစားထိုးဆက္ခံလိုက္တယ္။

ဗမာျပည္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကိုလိုနီနိုင္ငံဘဝကေန ကိုလိုနီတစ္ပိုင္း၊ ပေဒသရာဇ္ တစ္ပိုင္းတိုင္းျပည္ဘဝကို က်ေရာက္သြားရပါတယ္။ အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မွုဟာလည္း ၿပိဳကြဲသြားပါေတာ့တယ္။ တစ္မ်ိဳးသားလုံးရည္မွန္းထားတဲ့၊ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးရင္ သာယာဝေျပာတဲ့၊ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားတဲ့၊ တန္းတူမွုရွိတဲ့ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ဖန္တီးနိုင္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုနိုင္ငံသစ္တခုထူေထာင္မယ္ဆိုတာဟာလည္း အေကာင္အထည္ေပၚမလာေတာ့ပါ။ ဗမာျပည္ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံအဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီး ခံစားၾကဳံေတြ႕လိုက္ ရတာက အမ်ိဳးသားၿပိဳကြဲမွုနဲ႔ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပါတယ္။

အာဏာရဖဆပလအစိုးရဟာ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ကာလတုန္းက အတူတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြအေပၚ ငါနဲ႔မတူ၊ ငါ့ရန္သူလို သေဘာပိုက္လာပါတယ္။ ဖဆပအစိုးရကိုေဝဖန္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြကို လက္ဦးမွုရွိရွိ ဖမ္းဆီးဖိႏွိပ္ေခ်မွုန္းဖို့ ႀကိဳးပမ္းရာကေန ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္လာေတာ့ ဖဆပလ အစိုးရက သူ႔ကိုခုခံဆန႔္က်င္သူေတြကိုဆူပူေသာင္းက်န္းသူေတြ၊ ေရာင္စုံသူပုန္ေတြဆိုၿပီး သုံးႏွုန္းပါတယ္။ အဓိပၸာယ္က နိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွိုင္းရဲ့သူမနာကိုယ္မနာၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးေရးကို ဖဆပလ အစိုးရက ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျပင္ မတရားအသင္းေတြအျဖစ္ေၾကညာပါတယ္။
ျပည္သူလူထုဘဝ၊ လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုရဲ့ဆႏၵေတြကို ထင္ဟပ္ၿပီး လူမ်ိဳးစုံျပည္ သူလူထုအက်ိဳးအတြက္ နိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္၊ နိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ လွုပ္ရွားေနတဲ့ အင္အားစုအားလုံးဟာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာျပည္ရဲ့ပဋိပကၡဟာ ဖိႏွိပ္အုပ္စိုးသူအစိုးရနဲ႔ အဖိႏွိပ္ခံဘဝကလြတ္ေျမာက္ဖို့႐ုန္းကန္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြျဖစ္ေနတဲ့ ပဋိပကၡျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဓိကပဋိပကၡဟာ ျပည္တြင္းစစ္အျဖစ္ ေဖၚျပေနပါတယ္။ ဒီအဓိကပဋိပကၡရဲ့အဓိကဘက္ဟာဖိႏွိပ္အုပ္စိုးသူအစိုးရအဆက္ဆက္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးဟာ အုပ္စိုးသူအစိုးရအဆက္ဆက္ရဲ့ ခ်မွတ္တဲ့ေပၚလစီ အရပ္ရပ္ေပၚမူတည္ပါတယ္။

အုပ္စိုးသူအစိုးရအဆက္ဆက္ကျပည္တြင္းစစ္ဟာ နိုင္ငံေရးျပႆနာျဖစ္ၿပီး နိုင္ငံေရးအရေဆြးေႏြးေျဖရွင္းမယ္လို့ မူဝါဒမခ်မွတ္ မလုပ္ေဆာင္မခ်င္း ျပည္တြင္းစစ္ဟာရွည္ၾကာေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။

အုပ္စိုးသူေတြျဖစ္တဲ့ ဖဆပလအစိုးရကအစ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္တို့ဟာ ျပည္တြင္း စစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ သေဘာခ်င္း တူၾက၊ သေဘာထားခ်င္းကိုက္ညီၾကပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြကို ဆူပူေသာင္းက်န္းသူ၊ အျမစ္ ျပတ္ရွင္းပစ္ရမယ့္သူလို႔သေဘာထားတာပဲ။ဒါေၾကာင့္ လက္နက္ခ်အညံ့ခံရင္ခံ၊ မခံရင္အေခ်မွုန္းခံရမယ္ဆိုတဲ့မူဝါဒကိုတစ္ေလၽွာက္လုံးက်င့္သုံးခဲ့ၾကတာကေန႔အထိပါပဲ။

၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ အစိုးရက လက္နက္နဲ႔ဒီမိုကေရစီလဲမယ္ဆိုတုန္းက ရခိုင္ဘက္မွာ ဦးစိႏၲာအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕လုံး၊ မြန္လက္နက္ကိုင္ တစ္ဖြဲ႕လုံး (နိုင္ေရႊက်င္မွအပ) ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ တစ္ဖြဲ႕လုံး၊ ရွမ္းျပည္ဘက္မွာ “ပအမဖ”တစ္ဖြဲ႕လုံး လက္နက္အပ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြလက္နက္ခ်အလင္းဝင္တယ္ဆိုတာပဲအဖတ္တင္ၿပီးဒီမိုကေရစီလည္းမရပဲအဖြဲ႕အစည္းဖ်က္သိမ္းတာသာခံလိုက္ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ဒီအင္အားစုေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ့ဟာ တနည္းနည္းနဲ႔ ျပန္လည္ဖြဲ႕တည္ၾကၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲၾကျပန္တယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္းစစ္အုပ္စု အာဏာသိမ္းၿပီး ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးဖို့ ကမ္းလွမ္းခဲ့တယ္။ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲမွာအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကိစၥေဆြးေႏြးစဥ္မွာပဲ ဗိုလ္ေနဝင္းက ေဆြးေႏြးပြဲကို တစ္ဖက္သပ္ဖ်က္သိမ္းလိုက္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ပ်က္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဗမာျပည္ေနရာအႏွံ့မွာ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ အသစ္ေတြ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးထဲပါဝင္လာၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ရွမ္းျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ခ်င္းဝိေသသတိုင္းနဲ႔ရခိုင္ေဒသတို့မွာ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုအသစ္ေတြထပ္မံေပၚေပါက္လာပါ တယ္။

၁၉၆၃ ခုႏွစ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲအၿပီးမွာ ေစာဟန္တာသာေမႊးေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေက၊အာရ္၊စီအဖြဲ႕၊ သခင္စိုးေခါင္းေဆာင္ တဲ့ အလံနီပါတီ (ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္) နဲ႔အလံနီပါတီအႏြယ္ေတြ တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ လက္နက္ခ်အညံ့ခံပါတယ္။ ဥပေဒေဘာင္ထဲဝင္လာတယ္။ ႀကိဳဆိုပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ႀကိဳဆိုခံရတာပဲရွိပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အဖြဲ႕အစည္းဖ်က္သိမ္းခံရတယ္။ တပ္ဖ်က္သိမ္းပစ္တာခံရတယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ မဆလတပါတီစစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုဆန႔္က်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရးအတြက္တိုက္ပြဲဝင္တဲ့ ၊ လူထုအုံႂကြမွု အေရးအခင္းႀကီးေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္း ႏွုတ္မိန႔္နဲ႔ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကနဝတကိုဖြဲ႕စည္းၿပီးစစ္အာဏာသိမ္းတယ္။ လူထုႀကီးကို ေသြးေခ်ာင္းစီး ႏွိမ္နင္းခဲ့တယ္။

ဒီအေရးအခင္းမွာေက်ာင္းသားလူငယ္အပါအဝင္ လူအမ်ားအျပားအသတ္ခံရ၊ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ေထာင္ခ်ခံရ၊ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲေရာက္သူေရာက္၊ မကဒတ ကိုထူေထာင္သူကေထာင္၊ ျပည္ပထြက္ၿပီးတိမ္းေရွာင္သူကေရွာင္၊ ျပည္ပမွာ နိုင္ငံေရး ပါတီအဖြဲ႕အစည္းသစ္ေတြထူေထာင္သူက ေထာင္ၾကသလို၊ ျပည္တြင္းမွာပဲ နိုင္ငံေရးပါတီ သစ္ေတြ ထူေထာင္သူကေထာင္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြအားလုံးဟာ (၈) ေလးလုံး လူထုအုံႂကြမွုႀကီးရဲ့ အက်ိဳးဆက္အသီးအပြင့္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

နဝတစစ္အစိုးရကပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုထူေထာင္မယ္၊ အေထြေထြေရြး ေကာက္ပြဲက်င္းပေပးမယ္ဆိုၿပီး နိုင္ငံေရးပါတီအဖြဲ႕ အစည္းေတြကို မွတ္ပုံတင္ေစပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဖက္က မဆလတျဖစ္လဲ တစညပါတီကိုထူေထာင္တယ္။ ျပည္သူလူထုႀကီးဘက္က အင္အားစုေတြအေနနဲ႔ ဒီခ်ဳပ္ပါတီ၊ လူေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီတို့အပါအဝင္ နိုင္ငံေရးပါတီအမ်ားအျပား ဖြဲ႕စည္းထူေထာင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္စည္းကမ္း ကန႔္သတ္မွုအရ နိုင္ငံေရးပါတီအေတာ္မ်ားမ်ား ဖ်က္သိမ္းခံရပါတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္မွာေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပပါတယ္။ ဒီခ်ဳပ္ အျပတ္သတ္အနိုင္ရပါတယ္။ နဝတစစ္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို့ျငင္းဆန္ပါတယ္။ ဒီခ်ဳပ္အပါအဝင္ အနိုင္ရပါတီအဖြဲ႕အစည္းေတြစုစည္းၿပီးလႊတ္ေတာ္ေခၚၿပီးအစိုးရဖြဲ႕ဖို့လုံးပန္းမွုကို နဝတ က ၿဖိဳခြဲၿပီးလူဖမ္းပြဲေတြ လုပ္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ခံကိုယ္စားလွယ္အခ်ိဳ့ ျပည္ပထြက္ခြာၿပီးအမ်ိဳးသားညႊန႔္ေပါင္းအစိုးရဖြဲ႕တာေတြလုပ္လာပါတယ္။ လက္နက္ ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းအခ်ိဳ့နဲ႔ ျပည္ပေရာက္နိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြစုစည္းၾကၿပီး DAB ဒီမိုကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစုေပၚလာတယ္။ နယ္စပ္ေဒသနိုင္ငံေရးေပၚလာတယ္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္မတ္လမွာ ကိုးကန႔္လြတ္ေျမာက္ေဒသကတပ္ေတြ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီက ခြဲထြက္ပါတယ္။ ဧၿပီလမွာ ဝ ေဒသနဲ႔ ဝ တပ္ဖြဲ႕ေတြကခြဲထြက္ပါတယ္။ ဆက္တိုက္ဆိုသလိုပဲ ၈၁၅ စစ္ေဒသ (ေနာင္မွာမိုင္းလာအဖြဲ႕) ခြဲထြက္တယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ဘက္ က ၁ဝ၁ စစ္ေဒသကလည္းခြဲထြက္သြားပါတယ္။ အဲဒီလိုခြဲထြက္တဲ့တပ္ေတြကို နဝတစစ္အစိုးရကသီးျခားအဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ သီးျခားတပ္ ဖြဲ႕ေတြအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ အဲဒီအဖြဲအစည္းေတြနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ၿပီးအထူးေဒသေတြအျဖစ္သတ္မွတ္ေပးတယ္။
ဒီအေတြ႕အၾကဳံအရ နဝတစစ္အစိုးရဟာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုေသြးခြဲသပ္လၽွိုၿပီး ကြဲထြက္တဲ့ အင္အားစုနဲ႔တပ္ဖြဲ႕ေတြကို သီးျခား အဖြဲ႕ အစည္းနဲ႔ သီးျခားတပ္ဖြဲ႕ေတြအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္တယ္။အထူးေဒသေတြသတ္မွတ္ေပးတယ္။ ေဒသၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ဖြံ့ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္လုပ္ပါ၊ နိုင္ငံေရးကိစၥကိုေနာက္တက္လာတဲ့အစိုးရနဲ႔ေဆြးေႏြးပါဆိုၿပီးလုပ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြအမ်ားအျပားေပၚလာတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြခ်ေပးတယ္။ မူးယစ္ေဆးဝါးလုပ္ငန္းထဲပါဝင္လာေအာင္လမ္းဖြင့္ေပးတယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြ ႏြံနစ္ပ်က္စီးေအာင္ နဝတ က လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမလုပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို အတိုင္းအတာႀကီးတဲ့ ထိုးစစ္ဆင္ပါတယ္။ ျဖတ္ေလးျဖတ္စနစ္နဲ႔ စစ္ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီအက်ိဳးဆက္ကေတာ့ နယ္စပ္တစ္ဖက္နိုင္ငံထဲမွာ ဒုကၡသည္စခန္းေတြ အလၽွိုလၽွိေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။

နဝတစစ္အစိုးရကို နအဖစစ္အစိုးရအျဖစ္ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းပါတယ္။ စစ္အုပ္စုမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊနံပတ္ (၁) ေနရာရလာပါတယ္။ နဝတလက္ထက္ကစတင္က်င္းပတဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္အမ်ိဳးသားညီလာခံဆိုတာကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းလိုက္၊ က်င္းပလိုက္နဲ႔ မာရသြန္ ညီလာခံႀကီးက်င္းပပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္လူပန္းေအာင္လုပ္ၿပီး ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကိုေရးဆြဲခ်မွတ္အတည္ျပဳနိုင္ေအာင္လုပ္တယ္။

လူသိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေသဆုံးေစတဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ခ်ိန္မွာ အဓမၼအတည္ျပဳတာေၾကာင့္လည္း နာဂစ္အေျခခံဥပေဒလို့ လူသိမ်ားပါတယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူ႔အႏြယ္ေတြမွအပ ဘယ္သူမွလက္မခံတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒပါ။ စစ္အုပ္စုဟာ ဒီအခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာ ႀကံ့ဖြံ့ကိုေနာက္မ်ိဳးဆက္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ နိုင္ငံေရးပါတီတခုအသြင္ ထူေထာင္လိုက္ပါ တယ္။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းစစ္ေခါင္းေဆာင္ပါတီျဖစ္တဲ့ တစညပါတီကိုလည္း ဆက္ထားပါတယ္။ ဒီလိုစစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို နိုင္ငံေရးအရ၊ စည္း႐ုံးေရးအရ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရထိန္းသိမ္းနိုင္ေအာင္ ဘက္စုံျပင္ဆင္ၿပီးမွ ၂ဝ၁ဝ မွာေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဒီခ်ဳပ္အပါအဝင္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒကိုလက္မခံတဲ့ နိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြက ေရြးေကာက္ပြဲမဝင္ပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ႀကံ့ဖြံ့ပါတီအနိုင္ရပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးအဆင့္ဆင့္လႊတ္ေတာ္ေတြ ေပၚေပါက္ပါတယ္။ သမၼတဦး (ဗိုလ္)သိန္းစိန္အစိုးရတက္လာပါတယ္။

ပထမအႀကိမ္လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးတစ္ခုမွာမတရားသင္းဥပေဒပုဒ္မကို႐ုပ္သိမ္းဖို့အဆိုတင္ခဲ့တာရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအဆိုအပယ္ခံရပါတယ္။
၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကိုအတည္ျပဳၿပီးေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပနိုင္လို့ လႊတ္ေတာ္ေတြေပၚလာၿပီးအစိုးရသစ္ဖြဲ႕လာနိုင္တာေၾကာင့္ ၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စစ္အုပ္စုကအၿပီးတိုင္ဖ်က္သိမ္းနိုင္ၿပီးျဖစ္လို့ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးေတြ ကန႔္လန႔္ကာေနာက္ကြယ္ ကိုဝင္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီခ်ဳပ္အပါအဝင္အတိုက္အခံအင္အားစုအားလုံးက ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားျမဲျဖစ္ေတာ့ သမၼတဦး (ဗိုလ္)သိန္းစိန္အစိုးရအက်ပ္ေတြ႕ပါတယ္။
တခ်ိန္တည္းမွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ေနာက္တက္လာတဲ့ အစိုးရနဲ႔ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးတာလုပ္ဖို့ ေျပာထားတာေၾကာင့္လည္း ဦး (ဗိုလ္) သိန္းစိန္အစိုးရအက်ပ္ေတြ႕ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္ထားတဲ့အဖြဲ႕ေတြကို နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႕နဲ႔ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႕ေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းဖို့လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဖြဲ႕ဖို့ လက္ခံတဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြ ကာခ်ဳပ္ရဲ့ကြပ္ကဲမွုေအာက္ေရာက္သြားတဲ့အတြက္ နိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးစရာမလို ေတာ့ေပမယ့္ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္ဖြဲ႕နဲ႔ျပည္သူ႔စစ္အျဖစ္လက္မခံတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုေတာ့ ေဆြးေႏြးဖို့လိုအပ္ပါတယ္။

ဒီလိုသမၼတဦး (ဗိုလ္) သိန္းစိန္အက်ပ္ေတြ႕ေတာ့ ကာခ်ဳပ္က အပစ္အခတ္ရပ္ထားတဲ့နယ္ျခားေစာင့္တပ္နဲ႔ျပည္သူ႔စစ္လုပ္ဖို့လုပ္ဖို့ျငင္းဆန္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ထိေတြ႕မွုျဖစ္ ေအာင္လုပ္တယ္။ ဒီနည္းနဲ႔တေက်ာ့ျပန္တိုက္ပြဲေတြျပန္ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္ဟာ ၂ဝ၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ေရာက္ဖို့ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဒီခ်ဳပ္ကိုနိုင္ငံေရးဇာတ္ခုံ ေပၚတင္ေပးလိုက္တဲ့ (၈) ေလးလုံး ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုံႀကီးရဲ ႀကီးျမတ္တဲ့နိုင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ကို ေသးသိမ္သြားေအာင္ ဒီခ်ဳပ္ကလုပ္လိုက္တာပါပဲ။ ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲကတစ္ခဲနက္ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံျပည္သူလူထုရဲ့ ဆႏၵကိုေက်ာခိုင္းလိုက္တာလည္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၈၈ ခုႏွစ္ကစၿပီးေသအတူရွင္အတူလက္တြဲတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ မဟာမိတ္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔လည္း လက္တြဲျပဳတ္သြားပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ လႊတ္ေတာ္ထဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ဟာ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒေအာက္ ေခါင္းလၽွုိုမိရက္သားျဖစ္ သြားပါေတာ့တယ္။

သမၼတဦး(ဗိုလ္)သိန္းစိန္အစိုးရကအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးမွုေတြကိုအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမလုပ္ရေသးတဲ့အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ထိေတြ႕ေအာင္လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒီေဆြးေႏြးပြဲကေတြမွာကာခ်ဳပ္မူ (၆)ခ်က္ခ်မွတ္ပါတယ္။ တစ္နိုင္ငံလုံးအတိုင္းအတာနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ (NCA) သေဘာတူညီခ်က္ကိုလက္မွတ္ေရးထိုးတဲ့အထိျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ေဆြးေႏြးပြဲမွာပါဝင္တဲ့ အဖြဲ႕တစ္ခ်ိဳ့လက္မွတ္မထိုးပါ။ အဲ့ဒီေဆြးေႏြးပြဲကို ကိုးကန႔္အဖြဲ႕၊ တအာင္းပေလာင္အဖြဲ႕ ( TNLA) ၊ ရခိုင္တပ္မေတာ္ (AA) အဖြဲ႕ေတြ တက္ခြင့္မေပးပါ။ အဲ့ဒီအဖြဲ႕ေတြနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္ေရးမလုပ္နိုင္ဘဲ အျပတ္ေခ်မွုန္းမယ္လို့ ကာခ်ဳပ္ကသေဘာထားပါတယ္။ ဒါဟာ အစိုးရအဆက္ဆက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေခ်မွုန္းေရးနည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲ႕အစည္းအခ်ိဳ့ကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ခ်ိဳထားလိုက္ၿပီး ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတခ်ိဳ့ကို ဝိုင္းပတ္ပိတ္ဆို့ေခ်မွုန္းတဲ့ နည္းအတိုင္းလုပ္တာပါပဲ။

သမၼတဦး(ဗိုလ္)သိန္းစိန္အစိုးရဟာတစ္ဖက္မွာစစ္ဗ်ဴရိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲရားကိုပိုခိုင္ျမဲေအာင္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျမဲတမ္းအတြင္းဝန္စနစ္ထားတာပါပဲ။ အဲဒီအျမဲ တမ္းအတြင္းဝန္ဆိုသူေတြကို စစ္ဗ်ဴရိုကရက္ေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္အတြက္ အာမခံနိုင္တဲ့ အရပ္သားဗ်ဴရိုကရက္ေတြကိုသာခန႔္ထားတာပါ။
ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္ၿပီ၊ အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးလုပ္ေဆာင္မယ္။ အေျခခံဥပေဒျပင္ ဆင္မယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္မယ္၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးလုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုတဲ့ လွုံ႔ေဆာ္စည္း႐ုံးခ်က္ေတြနဲ႔ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရဟာ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ခဲ့တယ္။ အနိုင္ရပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ေခၚအစိုးရဖြဲ႕နိုင္တယ္။ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံဆိုတဲ့ ေနရာတစ္ခုကိုဖန္တီးနိုင္တယ္။

အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးကို ဘယ္လိုအေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္ဆိုတာ မသိရေပမယ့္ စစ္အုပ္စုနဲ႔ဒီခ်ဳပ္ ေစ့စပ္ရင္ၾကားေစ့ပုံေပၚပါ တယ္။ ဒီခ်ဳပ္တြင္းမွာ ဆူဆူညံညံသံေတြ ထြက္လာတယ္။ ဒီခ်ဳပ္နဲ႔လက္တြဲခဲ့တဲ့ နိုင္ငံေရးပါတီေတြ လမ္းခြဲသြားတယ္။ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရက NCA လမ္းေၾကာင္းကိုဆက္ခံၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းကိုပထမလုပ္မယ္။ အေျခခံဥပေဒျပင္တာ ေနာက္မွလုပ္မယ္ဆိုၿပီး ၂၁ ရာစုပင္လုံဆိုတာကိုလုပ္တယ္။ ခရီးမေပါက္ပါ။ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးလည္း ဘာမွျဖစ္မလာပါ။ သမၼတဦး (ဗိုလ္) သိန္းစိန္ကသမၼတဦးထင္ေက်ာ္ သို့၊ သမၼတဦးထင္ေက်ာ္မွ သမၼတဦးဝင္းျမင့္သို့ဆိုတဲ့အေျပာင္းအလဲေတြေတာ့ေတြ႕ရပါတယ္။

ေျပာင္းလဲျခင္းမကေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ဥကၠ႒ပါပဲ။ နိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံေနရာ၊ နိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးေနရာကိုပါ ယူလိုက္ကတည္းက ဒီခ်ဳပ္ပါတီအလုပ္လုပ္ခြင့္မရွိေတာ့ပါ။ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ဘဝကေန စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီယႏၲရားထဲမွာ စစ္ဝတ္စုံမဝတ္ထားတဲ့ဗ်ဴရိုကရက္တစ္ေယာက္ဘဝကို ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနိုဘယ္ဆုရွင္ဘဝကေန ျပည္တြင္းစစ္ကိုရက္ရက္စက္စက္ ဆင္ႏႊဲသူဘဝကို ေျပာင္းသြားတာပါပဲ။ ICJ ကိစၥမွာလည္း စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္က်င့္သုံးတဲ့ဆူပူေသာင္းက်န္းသူ၊အဖ်က္သမား၊ အၾကမ္းဖက္သမားကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မွုန္းေရး သေဘာထားကို အတက္ႂကြဆုံး ေထာက္ခံအားေပးျခင္းျဖင့္ စစ္အုပ္စုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳေနတယ္။ ဒီခ်ဳပ္ဥကၠ႒က ဒီလိုလုပ္ေလေလ ဒီခ်ဳပ္ဟာလူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုႀကီးနဲ႔ ပိုၿပီးကင္းကြာသြားေလ ျဖစ္မွာပါပဲ။

လတ္တေလာအက်ိဳးဆက္တခုကေတာ့ ျပည္တြင္းဒီခ်ဳပ္လွုပ္ရွားမွုကိုအေထာက္အကူျပဳတဲ့ အေဝးေရာက္အမ်ိဳးသားညြန႔္ ေပါင္းအစိုးရရဲ့ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ျပည္တြင္းကိုျပန္ဝင္လာရတာပါပဲ။

ဒါေတြကိုၾကည့္ရင္ စစ္အုပ္စုဟာ စစ္ေရးဖက္မွာ လက္နက္ခ်အညံ့ခံၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုပဲလိုလားသလို နိုင္ငံေရးဘက္မွာလည္း ဦးညြတ္ဒူးေထာက္တဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုပဲလိုလားတာေတြ႕ရပါတယ္။
စစ္အုပ္စုဟာစစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီယႏၲရားကိုခိုင္ျမဲေအာင္လုပ္ေနတာျဖစ္တယ္။ စစ္ေရးဘက္မွာတပ္ကို လက္ကိုင္တုတ္တပ္ ပီသသည္ထက္ ပီသေအာင္လုပ္ေနပါတယ္။ စစ္အုပ္စုအႏြယ္ဝင္နိုင္ငံေရးပါတီ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကိုလည္း ထူေထာင္ ေနပါတယ္။ စည္းကမ္းျပည့္ဝတဲ့ပါတီစုံဒီမိုကေရစီတို့၊ အမ်ိဳးသားနိုင္ငံေရးတို့၊ ပါတီနိုင္ငံေရးတို့ဆိုတာေတြနဲ႔လည္း အေတြးအျမင္ေတြ ရွုပ္ေထြးေအာင္လုပ္ေနတယ္။

နိုင္ငံေတာ္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကိုထိပါးတယ္အေၾကာင္းျပၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ကိုရွည္ၾကာသည္ထက္ရွည္ၾကာေအာင္လုပ္ေနပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္ကအမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးဆိုၿပီးစစ္အုပ္စုနဲ႔ရင္ၾကားေစ့ေရးကိုပဲဦးစားေပးလုပ္ေနတာေတြဟာလူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထု ႀကီးရဲ့ဘဝနဲ႔ဆႏၵကိုေက်ာခိုင္းလိုက္တာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။ အေမရိကန္နိုင္ငံတို့၊ အဂၤလန္နိုင္ငံတို့မွာလိုဒီမိုကရက္တစ္နဲ႔ ရီပတ္ဗလစ္ကန္၊ ကြန္ဆာေဗးတစ္နဲ႔ေလဘာပါတီတို့ တလွည့္စီအာဏာယူသလို ဗမာျပည္မွာလည္း ႀကံ့ဖြံ့နဲ႔ ဒီခ်ဳပ္တလွည့္စီအာဏာယူဖို့ ဒီခ်ဳပ္ကေမၽွာ္လင့္ေနရင္ စိတ္ကူးယဥ္တာပဲျဖစ္မယ္။ စစ္အုပ္စုက လက္ေတြ႕က်က်ပဲက်င့္သုံးလိမ့္မယ္။

စစ္အုပ္စုမွာ ဘုရားတည္ၿပီးရင္ ျငမ္းဖ်က္ပစ္တဲ့ အေတြ႕အၾကဳံေတြ အေတာ္မ်ားခဲ့ၿပီပဲ။

ေမာင္မိုးဦး
၂၃၊၄၊၂၀၂၀။

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2636070460052823&id=1793778584282019