ႀကိဳးသမား၏ေနာက္ဆံုးနာရီ(ျဖစ္ရပ္မွန္)

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ၊ ေမလ ၈ ရက္ေန႔ နံနက္ အရုဏ္တက္ ေ၀လီ ေ၀လင္းအခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိ့ဳ၊ အင္းစိန္ အက်ဥ္း ေထာင္ရွိ ၾကိဳးတိုက္ခန္းသံတံခါးကိုဖြင့္လိုက္တဲ့ အသံ က ေထာင္တစ္ခုလုံးကိုဆူညံ တုန္လႈပ္သြားသည္ ဟု ထင္မွတ္လိုက္ရသည္။

ႀကိဳးတုိက္အတြင္းမွ လူသား သည္ မၾကာမီ မိနစ္ပိုင္းမွ်ေသာ အခ်ိန္ေလးအတြင္း၀ယ္ ဤေလာကႀကီးမွ အၿပီးအပိုင္ထြက္ခြါရေတာ့မည္ ကို သိထားၿပီးျဖစ္ေပရာ သူသည္ အဘယ္မွ် တုန္လႈပ္ေန မည္နည္း။ရုန္းကန္ ထြက္ေျပးျခင္းငွာ မည္သို့့မွ် မတတ္ ႏိုင္ပါေသာ ထိုလူသားသည္ မိမိအား လာေရာက္ ေခၚယူေသာေထာင္အရာရွိႏွစ္ဦး၏ေရွ့ေမွာက္တြင္ စိတ္ ကို အဆုံးစြန္ုေလွ်ာ့ခ်ကာ ရပ္ေနစဥ္ ႀကိဳးသမားတို့့ ႀကိဳးစင္တက္ ခ်ိန္တြင္၀တ္ရသည့္ေက်ာကြဲ၀တ္ရုံျဖဴ အက်ၤ ီကို၀တ္ဆင္ရန္ အက်ၤ ီလက္မ်ားအတြင္းသို့ သူ့လက္မ်ားကိုထိုးေပး လိုက္ရေခ်ၿပီ။

သူ႕အားေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခပ္လိုက္ျခင္းကို ၿငိမ္သက္ စြာခံယူေနရခ်ိန္၀ယ္ သူအဘယ္မွ်ေျခာက္ျခားေနမည္ နည္း။သူသည္ သံေ၀ဂရေနၿပီေလာ…၊ ေနာင္တ ရေန ၿပီေလာ…၊၀မ္းနည္းေနၿပီေလာ၊ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနၿပီေလာ ၊သို႕တည္းမဟုတ္အျပင္းအထန္ေၾကာက္ရြံ႕ေနၿပီေလာ။

ၾကိဳးစင္ဆီသို႕တစ္လွမ္းခ်င္းသြားေနစဥ္ သူ႕လက္တြင္ ကိုင္ထားေသာ စိတ္ပုတီးေလးက သူ႕စိတ္ႏွင့္ အတူ ခါရမ္းေနေတာ့သည္။
*** *** *** ***

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂ ရက္ေန႕က ျဖစ္ပါ၏။

ထိုေန႕သည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၀၉ ခုႏွစ္၊၀ါဆိုလျပည့္ ေန႕လည္းျဖစ္၏။မိုးမလင္းေသးမီ နံနက္ေစာေစာ အခ်ိန္ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ့၊ေအဒီလမ္းထဲမွ ေလာ္ရီကား တစ္စီး အရွိန္ျပင္းစြာ ထြက္လာကာျပည္လမ္းမေပၚသို႕ တက္ လာခဲ့ၿပီးျပည္လမ္းအတိုင္းရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းဆီသို႕တစ္ဟုန္ထိုးေမာင္းႏွင္သြားခဲ့သည္။ကားေခါင္းခန္းမွကားေမာင္းသူေဘးတြင္လိုက္ပါလာၾကေသာလူႏွစ္ေယာက္တို႕သည္အေတာ္ေလး ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေန ၾကသည္။

“ ကိုသုခေရ.. ျဖစ္ပါ့မလားဗ်…”

“ ကိုသက္ႏွင္းကလဲ ၊ ပူရန္ေကာဗ်ာ… ၊ ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္လုံးရွိတာဘဲ၊ဘာပူစရာရွိတာမွတ္လို့…”

“ ဘာပူစရာရွိတာမွတ္လို႕လုပ္မေနနဲ႕၊ ေရွ႕မွာဂ်စ္ကား တစ္စီးလာေနတာေတြ႕လား… ”

သက္ႏွင္းေျပာမွ…… သုခကေရွ႕ကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဂ်စ္ကားတစ္စီးကသူတို႕ကားေရွ႕တည့္တည့္မွလာေန သည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။လမ္းမီးေရာင္ေအာက္တြင္္ဦးေပါင္းအနီမ်ားေပါင္းထားသည့္ ပထန္စစ္ရဲမ်ား စီးနင္း လာသည့္ ဂ်စ္ကားကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္ႏွစ္ေယာက္သား ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။

“ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ၊ ဒုကၡေတာ့ေတြ႕ၿပီမွတ္တယ္ ”

“ မီးစင္ၾကည့္ က တာေပါ့ဗ်ာ ”

စစ္ရဲကားကသူတို႕ကိုေက်ာ္သြားေတာ့ စိတ္ေအးရၿပီဟု မွ မေတြးရေသးမီ ကားက ရပ္သြားၿပီး ကားေပၚမွရဲမ်ား က သူတို႕ေလာ္ရီကားကိုလွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ကားကိုျပန္ေကြ႕ကာ…ေလာ္ရီကားက ေနာက္မွလိုက္လာေနသည္ကို သုခတို႕ကားေနာက္မွန္ မွ ျမင္ေနရသည္။

“ ကုိယ္က်ိဳးနည္းၿပီေတာ့ ထင္ပါရဲ႕ ”သက္ႏွင္းက ထိတ္ထိတ္ျပာျပာျဖစ္ေနသည္။

“ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ၊ကိုယ့္ဘာကိုယ္ မွင္နဲ႕ ေနစမ္းပါ ”

သုခက ေဟာက္လိုက္သျဖင့္ သက္ႏွင္းၿငိမ္သြားသည္။

စစ္ရဲကားက သူတို႕ကားကိုေက်ာ္တက္သြားၿပီး လမ္း ၾကားတစ္ခုထဲသို႕ခ်ိဳး၀င္သြားေတာ့မွ ႏွစ္ေယာက္သား သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ေလာ္ရီကား၏ေနာက္ခန္း ၀ယ္ထင္းရူးေသတၱာႀကီးႏွစ္လုံးပါလာသည္။ထိုေသတၱာ မ်ားေၾကာင့္သူတို႕ဤမွ်အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ၾကရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ထိုေသတၱာႀကီးႏွစ္လုံးထဲတြင္ဘရင္းဂန္း ေသနတ္မ်ားအျပည့္ထည့္ထားသည္။ထိုရက္မ်ားသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ားက ရႈပ္ေထြး ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။မဂၤလာဒုံရွိ စစ္လက္နက္ပစၥည္းတပ္မွ လက္နက္မ်ား အမ်ားအျပားေပ်ာက္ဆုံးသည့္ သတင္း ေၾကာင့္လူေတြအထိတ္တလန္႕ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထိုလက္နက္မ်ားထဲမွ အလက္ ၂၀၀ ခန္႕သည္ သုခႏွင့္ သက္ႏွင္းတို႕စီးနင္းလာေသာေလာ္ရီကား၏ေနာက္ခန္း တြင္ပါလာခဲ့ေလၿပီ။

မၾကာမီမွာပင္ေမာ္ေတာ္ဆိပ္သို႕ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကျပီး ကားကို ရပ္လိုက္ၾကသည္။ ကားရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ကူလီမ်ားေျပးလာၾကသည္။မိုးထိန္ထိန္လင္းေနေပၿပီ။
ဆိုက္ဂိုက္ေကာင္းေသာ သက္ႏွင္းက…

“ေနာက္က ေသတၱာ ၂ လုံးကို က်ိဳက္လတ္ေမာ္ေတာ္ ေပၚ ခ်ကြာ” ဟုကူလီမ်ားကိုေျပာလိုက္ရာ ကူလီမ်ားက ေလာ္ရီေပၚတက္ကာ ေသတၱာႀကီး ၂ လုံးကိုမၾကသည္။

“ အားပါး ၊ အရမ္းေလးတယ္ ဆပ္၊ ဘာေတြလဲ ”

“ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္ မင္းနဲ႕ဘာဆိုင္လဲကြာ၊စက္ပစၥည္းေတြ ဘဲ၊ ေလးမွာေပါ့ကြ ”

သက္ႏွင္းေဟာက္လိုက္သျဖင့္ ကူလီေတြဘာမွ မေျပာ ေတာ့ဘဲ အေဖာ္မ်ားကိုေအာ္ေခၚကာ ဗားေလးဆပ္ဟု သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကရင္း ေလးလံလွေသာေသတၱာႀကီး ၂လုံး ကို ေမာ္ေတာ္တြင္းသို႕ထမ္းပိုးျဖင့္ ထမ္းခ်ေပးၾကသည္။ ျမစ္ဆိပ္တြင္ပုလိပ္မ်ားရွိေနေသာ္လည္းဘာမွလာေမးျခင္းမရွိသျဖင့္သက္ႏွင္းတို႕စိတ္ေအးသြားရေတာ့သည္။ ေမာ္ေတာ္ေပၚမွဆူကာနီေခၚေမာ္ေတာ္စာေရးက ကူလီ ေတြမႏိုင္မနင္းသယ္ေနသည္ကို ျမင္ကာ သေဘာက် ေနသည္။

ကုန္ပစၥည္းေလးေလ ေမာ္ေတာ္ခ မ်ားမ်ား ရေလ မဟုတ္ပါလား။နံနက္ ၇ နာရီတြင္ ေမာ္ေတာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ၄၈ မိုင္ ကြာေ၀းသည့္က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕ေလးဆီသို႕ ဦးတည္ ေမာင္းႏွင္သြားေတာ့ သည္။

က်ိဳက္လတ္သို႕ မြန္းလြဲ ၁ နာရီေလာက္တြင္ ေမာ္ေတာ္ ဆိုက္သည္။သက္ႏွင္းႏွင့္သုခတို႕သည္ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ္ ျပန္ၾကၿပီး ေသတၱာထဲမွေသနတ္မ်ားကို၊ ဂုံနီ အိတ္မ်ားအတြင္းထည့္၍လုံျခဳံေအာင္အိမ္ေအာက္တြင္ ၀ွက္ထားလိုက္ၾကေတာ့သည္။

*** *** *** ***

သုခ ႏွင့္ သက္ႏွင္းတို႕သည္ က်ိဳက္လတ္တြင္ တစ္ၿမိဳ႕ တည္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လည္းကနဦးက ခင္မင္ ရင္းႏွီးမႈမရွိခဲ့ၾကပါေခ်။စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး(ကက္စ္ဘီ)ေခတ္ တြင္္သုခကရန္ကုန္သို႕တက္လာကာ ေရႊေတာင္တန္း လမ္းတြင္ပြဲရုံတစ္ရုံေထာင္ကာစီးပြားေရးလုပ္ခဲ့သည္။

သုခႏွင့္စပ္တူအလုပ္လုပ္ေနေသာကိုေအးေက်ာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ သက္ႏွင္းက ပြဲရုံတြင္ကုန္ပစၥည္းမ်ား မႀကာ မႀကာလာခ်ရာမွ တစ္ၿမိဳ႕တည္းသား ႏွစ္ေယာက္ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ခဲ့ၾကသည္။

သက္ႏွင္းက စစ္မျဖစ္မီက က်ိဳက္လတ္ျမိဳ႕တြင္ မ်ိဳးခ်စ္ ပါတီေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ဂဠဳန္ဦးေစာကို အလြန္ၾကည္ညိဳ ေလးစားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ဦးေစာကို သူ၏ ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္သတ္ မွတ္ထားသည္။

သုခက ပြဲရုံလုပ္ငန္းမေကာင္းေတာ့၍ ျဖဳတ္လိုက္ခ်ိန္ တြင္ သက္ႏွင္းက သူရိယတိုက္တြင္ မန္ေနးဂ်င္း ဒါရိုက္တာလုပ္ေနေသာ ဦးေစာထံသို႕သုခကို ႏွစ္ႀကိမ္ ေခၚသြားခဲ့ဖူးသည္။တစ္ရက္တြင္ သက္ႏွင္း က သုခ ထံ ေရာက္လာၿပီးယူဂႏၶာသြားမည့္ဦးေစာအားလိုက္ပို႕ရန္အေဖာ္ေခၚရာဦးေစာႏွင့္သုခတို႕တတိယအႀကိမ္ဆုံျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္အလုပ္မေကာင္းေတာ့၍ သုခ က်ိဳက္လတ္ သို႕ ျပန္ေျပာင္းခဲ့ရသည္။

တစ္ရက္တြင္ က်ိဳက္လတ္၌ရွိေနစဥ္ သုခထံသို႕ စာရြက္ တစ္ရြက္ေရာက္လာသည္။စာရြက္ေပၚတြင္ က်ိဳက္လတ္ ျမိဳ႕နယ္ မ်ိဳးခ်စ္ပါတီကိုျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းေၾကာင္း၊ဥကၠ႒ ဦးၾကည္တင္ ၊ အတြင္းေရးမွဴး ဦးသက္ႏွင္း၊ တြဲဘက္ အတြင္းေရးမွဴးဦးသုခတို႕ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ဦးသက္ႏွင္းအိမ္ တြင္က်င္းပေသာ အစည္းအေ၀းကဖြဲ႕စည္းေပးေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ပုံႏွိပ္စာလုံးမ်ားျဖင့္ရိုက္ႏွိပ္ထားသည္။သုခက သူဘာမွမသိရဘဲ စာရြက္ထဲတြင္သူ႕နာမည္ပါေန၍ အံ့ၾသေနမိသည္။

သက္ႏွင္းႏွင့္လူခ်င္းကလည္း ရင္းႏွီး ေနၾကသည္ျဖစ္သည့္အျပင္ ျပႆနာ တစ္စုံတစ္ရာ မျဖစ္ႏိုင္ဟုယူဆကာ သုခကသက္ႏွင္းကိုဘာမွ မေျပာ ဘဲေနလိုက္မိျခင္းသည္ပင္ ႀကီးစြာေသာအမွားျဖစ္ခဲ့မွန္း အခ်ိန္လြန္ေတာ့မွ သုခ သိခဲ့ရေတာ့သည္။ရန္ကုန္တြင္ရရန္ရွိေသာ အေၾကြးမ်ားေတာင္းရန္ သုခ သည္ ရန္ကုန္သို႕လာခဲ့ရာ သက္ႏွင္းလည္းအတူ လိုက္ လာခဲ့သည္။

သက္ႏွင္းကသုခကိုဦးေစာအိမ္သို႕ထပ္မံေခၚသြားျပန္ရာ သုခလည္း လိုက္လာခဲ့ရျပန္သည္။ ဦးေစာ ကို သက္ႏွင္းက သုခ အေၾကာင္းဘာေတြ ေျပာ ထားသည္ မသိ။ဦးေစာက သုခကို ျမင္သည္ႏွင့္……“ကိုသုခကို ေျပာစရာတစ္ခုရွိတယ္ဗ်ာ၊ကိုသက္ႏွင္း က ေျပာျပထားလို႕ ကိုသုခရဲ႕သမာဓိကိုေတာ့ ယုံၾကည္ၿပီး သားပါဘဲ” ဟု အစခ်ီကာ မာကင္တိုင္ဘဏ္ကို ဓားျပ တိုက္ရန္ စည္းရုံးခဲ့သည္။

သုခက ဘာမွ အေျဖမေပးဘဲ ေနခဲ့သည္။ႏိုင္ငံသိႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးဂဠဳန္ဦးေစာကိုယ္တိုင္က ဘဏ္ဓားျပတိုက္ရန္ေျပာသည္ကိုနားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ၾကားလိုက္ရသည္ကို သုခ မယုံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိခဲ့သည္။“ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ေငြလိုတယ္ဗ်၊ေငြရွိမွျဖစ္မွာ ၊ဒီေတာ့ နာရီ၀က္အတြင္း သိန္း ၅၀ ေလာက္ ေသခ်ာ ေပါက္ရဖို႕ အလုပ္ကိုလုပ္ရမယ္၊ဒါေသခ်ာတာဘဲ၊ျဖစ္ပါ့ မလားရယ္လို႕ေတာ့ေတြးမေနနဲ႕ေတာ့၊ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္တယ္”

ဦးေစာကိုၾကည့္ကာ သုခ ေၾကာက္လာမိသည္။ေနာက္ ေန႕တြင္ကိ်ဳက္လတ္သို႕သက္ႏွင္းတို႕သုခတို႕ျပန္ခဲ့ၾကသည္။က်ိဳက္လတ္တြင္ရွိေနစဥ္ သုခ ထီငါးရာဆုေပါက္ခဲ့ရာ ထီဆုေငြထုတ္ရန္ ရန္ကုန္သို႕သြားခဲ့ရျပန္သည္။ ထုံးစံ အတိုင္းသက္ႏွင္းလည္းလိုက္လာခဲ့ရာ ဦးေစာအိမ္မွ ကားျဖင့္လာႀကိဳကာ သုခတို႕ႏွစ္ေယာက္လုံးကို ေအဒီ လမ္းရွိ ဦးေစာအိမ္သို႕ေခၚသြားခဲ့သည္။

သက္ႏွင္း ဘာေတြလုပ္ထားသည္ကို သုခ မသိ။ထိုေန႕မွစ၍ သုခ ေရာ သက္ႏွင္းပါ မာကင္တိုင္ဘဏ္ကိုလည္း ဓားျပ မတိုက္ျဖစ္၊က်ိဳက္လတ္သို႕လည္းမျပန္ျဖစ္ၾကေတာ့ဘဲ ဦးေစာ အိမ္တြင္ ေသာင္တင္ေနခဲ့သည္။သုခႏွင့္သက္ႏွင္းတို႕ဦးေစာအိမ္တြင္ရွိေနစဥ္ တစ္ရက္ တြင္ ေသနတ္က်ည္ဆံမ်ားသယ္ယူလာေသာ ေလာ္ရီ ကားႏွစ္စီးေရာက္လာခဲ့သည္။

ဦးေစာကမ်ားးျပားလွေသာက်ည္ဆံမ်ားအားအင္းယားကန္အတြင္း၌္လည္းေကာင္း၊သူ႕ၿခံအတြင္းး၌္လည္းေကာင္းသို၀ွက္ထားခဲ့သည္။ေနာက္တစ္ရက္၊ႏွစ္ရက္တြင္ဘရင္းဂန္းေသနတ္ မ်ားႏွင့္ေျပာင္းပိုမ်ားပါလာေသာ ေလာ္ရီကားႀကီးတစ္စီး ထပ္မံ ေရာက္လာျပန္သည္။ဦးေစာက… “ဂဠဳန္ကြ”ဟု လက္သီးဆုပ္ကာျပဳံးရႊင္စြာဟစ္ေအာ္သည္ကို သုခ နား မလည္ႏိုင္ခဲ့။

တစ္ခုေသာ ညေနခင္း၀ယ္ ဦးေစာက သုခအား“ကိုသုခ၊ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာအေရးႀကီးတဲ့ကိစၥတစ္ခုရွိတယ္၊ကိုသုခကားေမာင္းေပးရလိမ့္မယ္၊ဘယ္ႏွယ့္လဲ၊ ေမာင္းႏိုင္ပါ့မလား” ဟုေမးျမန္းရာကိုသုခကလည္း“ ေမာင္းတာေပါ့ ” ဟု ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္ အေျဖေပးခဲ့သည္။ထိုေန႕သည္ကား ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ၊ ဇူလိုင္လ ၁၈ ရက္ေန႕ ျဖစ္ပါ၏။

ေနာက္ေန႕ဇူလိုင္က ၁၉ ရက္ေန႕ နံနက္တြင္ ဦးေစာ ျခံထဲတြင္ လူေတြလႈပ္လႈပ္ရွာရွားျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။“အားလုံးယူနီေဖာင္းေတြ၀တ္ၾက” ဟု ဦးေစာကအမိန္႕ ေပးေနသျဖင့္ ျခံထဲမွလူမ်ားအားလုံး စစ္ယူနီေဖာင္းမ်ား ၀တ္ၾကရသည္။ နံနက္ ၁၀ နာရီတိတိတြင္ ဦးေစာက သြားၾကေတာ့ဟုေျပာလိုက္ရာ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္း၊ စိန္ႀကီးႏွင့္ ရန္ၾကီးေအာင္တို႕လိုက္ပါလာေသာ ဂ်စ္ကား ကို သုခက ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည္။

သုခသည္ ေမာင္စိုးေမာင္း ခိုင္းသည့္ လမ္းအတိုင္း ဂ်စ္ကားကိုေမာင္းလာခဲ့ရာ အတြင္း၀န္ရုံးအေရာက္တြင္ သက္ႏွင္း၊ ေမာင္စိုး၊ စိန္ႀကီးႏွင့္ ရန္ႀကီးေအာင္တို႕ကေသနတ္မ်ားဆြဲကာ ရုံး ေပၚသို႕တက္သြားၾကသည္။သုခက ကားစက္ မသတ္ ဘဲ ကားေပၚမွာပင္ေစာင့္ေနခဲ့ရသည္။ထိုအခ်ိန္သည္ နံနက္ ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္ ျဖစ္ေပသည္။။

*** *** ***

သက္ႏွင္းသည္ ႀကိဳးတိုက္ေရာက္မွ စိတ္ပုတီးကိုလက္မွ မခ်တမ္း စိတ္ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ဦးေစာႏွင့္သူတို႕သည္… ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္တြင္အဖမ္းခံၾကရၿပီး… ထိုႏွစ္ဒီဇင္ဘာ ၃၀ ရက္တြင္ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္နံနက္ပိုင္းတြင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး သုံးပါး အင္းစိန္ေထာင္ႀကိဳးတိုက္သို႕ၾကြလာကာတစ္ၿမိဳ႕ တည္းသားသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ၾကေသာ သက္ႏွင္း ႏွင့္ သုခ၊တို႕ကိုအျခား ေသဒဏ္က်သူမ်ား ႏွင့္အတူ သရဏဂုံတင္ေပးၾကသည္။

ထူးေထြသည့္ အံ့ရာေသာ္ဟု ေျပာရမည္သာပင္၊ သရဏဂုံတင္ၿပီးမွ သုခႏွင့္ေမာင္နီကိုေသဒဏ္မွလႊတ္ကာ တစ္သက္ တစ္ကၽြန္းဒဏ္ကိုသာက်ခံေစရမည္ဟု အမိန္႕စာ ေရာက္လာသျဖင့္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကိဳးတိုက္ မွ ထုတ္၍ အျခားအေဆာင္သို႕ေျပာင္းေပးလိုက္သည္။ဦးေစာ၊ သက္ႏွင္း၊ ေမာင္စိုး ၊ မႈံႀကီး၊ ရန္ႀကီးေအာင္၊ စိန္ႀကီး တို႕ေျခာက္ေယာက္၏ ေသဒဏ္ကအတည္ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။



ႀကိဳးစင္ သံျပားေပၚတြင္ သက္ႏွင္း ႏွင့္ေမာင္စိုးတို႕ ရပ္ ေနၾကသည္။သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုႀကိဳးတိုက္မွ အျပင္ သို႕ေရာက္ေအာင္ေထာင္၀န္ထမ္းမ်ားကခဲခဲယဥ္းယဥ္းထုတ္ခဲ့ရသည္။သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လုံးသည္အထူး ပင္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနခဲ့ၾကသည္။ေသရမည့္အေရးကို ရင္မဆိုင္ရဲေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ၾကသည္။ေျခ မကိုင္ မိ၊ လက္မကိုင္မိ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေနေစကာမူ ေနာက္ဆုံးတြင္ ၾကိဳးစင္ သံျပားမ်ားေပၚသို႕သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ေရာက္ရွိခဲ့ရေခ်ၿပီ။အင္းစိန္ေထာင္ႀကိဳးစင္တြင္ ႏွစ္ေယာက္တစ္ၿပိဳင္တည္း ၾကိဳးေပးႏိုင္သျဖင့္ သက္ႏွင္းႏွင့္ေမာင္စိုးအတူ ရပ္ေန ၾကရေခ်ၿပီ။အကယ္၍ သုခသာ ေသဒဏ္ မွ ကင္းလြတ္ ခြင့္မရခဲ့ လွ်င္ သက္ႏွင္း ႏွင့္ သုခ သူငယ္ခ်င္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္တို႕သည္အတူတူၾကိဳးစင္ေပၚတြင္ တၿပိဳင္ တည္းရွိေနၾကမည္ျဖစ္ေပသည္။

သုခ ေသဒဏ္မွ လြတ္ သြားခဲ့၍ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ သံျပားေပၚရပ္ေနၾကရခ်ိန္ တြင္မူ မတုန္မလႈပ္ေက်ာက္ရုပ္မ်ားပမာၿငိမ္ေနခဲ့ၾက သည္ ။သူတို႕ ဦးေခါင္းကိုစြပ္ထားေသာ ေခါင္းစြပ္အိတ္ ျဖဴ (Death Cap)ေအာက္မွ သူတို႕၏မ်က္လုံးမ်ားသည္ မည္သို႕ျဖစ္ေနၾကေပမည္နည္း…

သူတို႕ဘာကိုေတြးမိေနၾကမည္နည္း…

ဘာကို အာရုံ ရေနၾကေနလိမ့္မည္နည္း…

သံေ၀ဂမ်ား၊ ေနာင္တမ်ား၊ ေသာကမ်ား၊ ဗ်ာပါဒမ်ား၊ ပူေဆြးမႈမ်ား၊တုန္လႈပ္မႈမ်ား၊ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ား၊ငိုေၾကြးမႈမ်ား၊ ၿပီးေတာ့……မ်က္ရည္မ်ား…….မ်ားစြာေသာ မ်ားစြာမ်ားႏွင့္အတူ….…နင္းထားေသာ…သံျပားကပြင့္ထြက္သြားေလၿပီ။

သက္ႏွင္းလက္ထဲတြင္တင္းၾကပ္စြာဆုပ္ကိုင္ထားေသာ စိတ္ပုတီးေလးက သက္ႏွင္းႏွင့္အတူႀကိဳးစင္ေအာက္ သို႕ လိုက္ပါသြားခဲ့ေတာ့သည္။

သို႕ေသာ္…ပိုင္ရွင္လက္ထဲမွ…လြတ္ထြက္မသြားခဲ့ပါ… တကား…

Credit_ေကာင္းစည္သူ – ThawZinAung



https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=360307224430834&id=100013546771706












#ကိုးကား
============
လူထုဦးလွ၏ ေထာင္ႏွင့္လူသား , သန္း၀င္းလိႈင္၏ ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ေနာက္ဆုံးေန႕မ်ား , ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈ.