မိတ္ေဆြႀကီးတစ္ေယာက္ အရင္လိုစိတ္မ်ိဳး ထားႏိုင္ဦးမလား

မေလးရွားမွာ ဗမာမြတ္ဆလင္တစ္ဦးနဲ႔ ၁၀ လေလာက္ အတူအလုပ္လုပ္ဖူးတယ္ ။
ေနာက္ေဖးခန္းမွာေန ၊ အိမ္ေရွ႕အလုပ္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ ၊ အတူစုခ်က္စားေပါ့ ။
အမွန္က "ဗမာမြတ္ဆလင္"ဆိုတာ သူေျပာမွ စၿပီးရင္းႏွီးလာတာ ။
ပ်ဥ္းမနားသား ၊ ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးၿပီး စိတ္ရွည္ သေဘာေကာင္း လူႀကီးဆန္သူပါ ။
ဘာကုလားစကားမွ မသိဘူး ။ ဘာႏိုင္ငံနဲ႔မွလည္း အဆက္စပ္မရွိဘူး ။
ေနာက္ၿပီး သူ႔မိန္းမကလည္း ဘာသာတူပဲ ။
ဒါ့ျပင္ မိန္းမဖက္က စစ္မႈထမ္းေတြပါ ။
ဒါေပမယ့္ မြတ္ဆလင္ဆိုသည္အတိုင္း တစ္ေယာက္မွေတာ့ ဗုိလ္မႉးအဆင့္ထက္ မပိုခဲ့ၾကဘူး ။
ဒါကိုလည္း သူတို႔ေက်နပ္ေနခဲ့ၾကတယ္ ။
မေလးရွားမွာ တရုတ္ပံုေပါက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ၊ လူတိုင္းလိုလိုက 'တရုတ္လား'လို႔ ေမးေလ့ရွိတယ္
ေမးတိုင္းလည္း ကိုယ္က ျမန္မာျပည္က ကရင္လူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေလ့ရွိတယ္ ။
ဒါကို က်ေနာ့္ရဲ့ ဗမာမြတ္ဆလင္မိတ္ေဆြႀကီးက ျပံဳးၿပီးေျပာတယ္ ။
"မင္းကြာ ၊ ဗမာလို႔ေျပာလိုက္လည္း ၿပီးတာပါပဲ" တဲ့ ။
သူကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ဗမာလို႔ခံယူတာေၾကာင့္ ၊ ဗမာလိုပဲေတြးတာလို႔ နားလည္လက္ခံေပးခဲ့တယ္ ။
စကားစျမည္ေတြ ေျပာျဖစ္ေတာ့ ၊ ကရင္ေတြရဲ့ဒုကၡကို ေျပာျပျဖစ္တယ္ ။
သူက "စစ္ဦး ဘီလူးေပါ့ကြာ" လို႔ဆိုတယ္ ။
က်ေနာ္က "စစ္ဦးဘီလူးကလည္း ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ေနၿပီ ၊ စစ္ဦးတုန္းပဲလား" လို႔ဆိုေတာ့ သူျပံဳးၿပီး အ
သာၿငိမ္ေနလိုက္တယ္ ။
ခုေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္စျပဳခဲ့ၿပီ ။
အင္မတန္ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြႀကီး ၊ ဗမာလူမ်ိဳး ဗမာျပည္ကိုခ်စ္တဲ့ ဗမာမြတ္ဆ
လင္ႀကီး ... သူကိုယ္တိုင္ မခံရေလာက္ေပမယ့္ ၊ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ေနသူေတြကေတာ့ ဒုကၡပင္လယ္ ေဝ
ေနခဲ့ၾကရၿပီ ။
 
ဒီကေန႔ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ဆိုရင္ ......
က်ေနာ့္မိတ္ေဆြႀကီး ဘယ္လိုေတြေျပာမလဲ ................... ။ 

(မန္းကိုကို)

၁၅ ၊ ၀၇ ၊ ၂၀၁၃