ဘဂၤလီ+တ႐ုတ္+ျမန္မာ ဦးခင္ရီ
တိုင္းရင္းသားေတြကို ဖုတ္စား၊ ျပဳတ္စား၊ သုတ္စားၾကသူမ်ား (၂၀၁၃)
ခုတေလာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုၿပီး ဝန္ႀကီးဦးခင္ရီခမ်ာ ထပ္တလဲလဲ ေျပာေနလိုက္ရတာ တေတြး(တံေတြး)ေတာင္ သီးေလာက္ေပၿပီ။ မၾကာေသးခင္က တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးဆိုၿပီး သူဘဲ အခုလို ထပ္တလဲလဲ ျမည္ခဲ့တာကို ေမ့သြားရွာၿပီနဲ႔ တူပါတယ္။ မွတ္ညာဏ္က တိုသကိုး။
ဒီေတာ့ တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳး ဘယ္ကရသလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ဖို့လိုပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ စစ္အစိုးရေတြက တိုင္းရင္းသားေတြ ဘယ္လို ျပန႔္ႏွံ့ေနထိုင္ ဝတ္စားၾကတယ္၊ အသက္ေမြးၾကတယ္။ ဘယ္လို ယဥ္ေက်းမွုေတြ၊ ဓေလ့ေတြ ရွိၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုတဲ့ အေရအတြက္ကို ရခဲ့တယ္ဆိုၿပီး တိုင္းရင္းသား ျပည္သူလူထုကို တင္ျပတာမ်ိဳး၊ ညႇိႏွိုင္းတိုင္ပင္တာမ်ိဳး၊ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါ့အျပင္ ဘာေၾကာင့္ ၁၃၅ဆိုတဲ့ ဂဏန္းကိုမွ ေရြးခဲ့တာလဲ ဆိုတာက ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္တယ္။ (၁+၃+၅= ၉)
ေဒၚစုက ျမန္မာျပည္မွာ တိုင္းရင္းသားဆိုၿပီး တိတိက်က် သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ မရွိတဲ့အတြက္ ရွုပ္ေထြးမွုေတြျဖစ္ေနတယ္။ တိက်ရွင္းလင္းစြာ သတ္မွတ္မွုေတြ လိုအပ္ေနၿပီလို့ ဆိုခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။
တိုင္းရင္းသားပါတီ ခုနစ္ပါတီျဖင့္ စုဖြဲ႕ထားတဲ့ “ညီေနာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ဖက္ဒေရးရွင္း”ကလည္း ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အဓိက လူမ်ိဴးႀကီး ရွစ္မ်ိဳးရွိၿပီး မ်ိဳးႏြယ္စုေပါင္း (၁၃၅)မ်ိဳးရွိတယ္လို့ အစိုးရက ေျပာဆိုေနမွုကို ကန႔္ကြက္ေၾကာင္း၊ ၂၀၁၃ခု မတ္လ(၂-၃)ရက္ေန႔က ျပဳလုပ္ေသာ ႏွစ္လတႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝးအၿပီးမွာ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။
“လႊတ္ေတာ္မွာ လဝကဒုတိယဝန္ႀကီး ဦးဝင္းျမင့္က တိုင္းရင္းသား ၁၃၅မ်ိဳး နာမည္ေတြ ခ်ျပတယ္၊ နာမည္ထပ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ရွမ္းမွာဆိုလၽွင္ ရွမ္း၊ရွမ္းႀကီး၊ တိုင္းလ်မ္တို့ဆို တမ်ိဳးတည္းပဲ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စု ၁၃၅ မ်ိဳးရွိသည္ဟု သုံးႏွုန္းျခင္းသည္ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားလြန္း၍ တစ္မ်ိဳးစီ၏ အခြင့္အေရးအား သီးျခား ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ခက္ခဲသည္ဟု နိုင္ငံေရးအရ အေၾကာင္းျပရန္ ျဖစ္နိုင္တယ္လို့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစိုင္းမိုးေအာင္ကလည္း ကန႔္ကြက္ ေထာက္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။
တိုင္းရင္းသား(၁၃၅)မ်ိဳးကို လက္မခံနိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီ(၁၃၅)မ်ိဳးကို ရယူခဲ့တဲ့ မူလအေျခခံ တိုင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳးကိုေကာ ဘယ္လိုသတ္မွတ္ထားခဲ့သလဲ။
ဘာေၾကာင့္ (၁၄၄)ဆိုတဲ့ ဂဏန္းကို ရခဲ့ျပန္တာလဲ။ ဒါကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ (၁+၄+၄=၉)
တေလာတုန္းက ဝန္ႀကီးဦးခင္ရီႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ ဥကၠဌ ဦးတင္ေအးတို့ ထပ္တလဲလဲ ရြတ္ခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးကိုေကာ အခု ဘယ္ေနရာမွာ ေခ်ာင္ထိုးလိုက္ျပန္ပလဲလို့ ေမးလိုပါတယ္။
ဇိုမီးအမ်ိဳးသား ကြန္ဂရက္ပါတီက ပါတီမွတ္ပုံတင္ေတာ့ ဇိုမီးလူမ်ိဳးဆိုတာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၀၁)မ်ိဳးထဲမွာ မပါဘူးဆိုၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ပယ္ခ်တယ္။
ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္မွာမွ ၾကားဖူးရတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး(၁၀၁)မ်ိဳးကို ဘယ္သူက ဘယ္တုန္းက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး တိတ္တိတ္ႀကိတ္ သတ္မွတ္ခဲ့တာလဲ။ ျပည္သူကို တာဝန္ခံမဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာေသာ ျပည္သူ႔အစိုးရ ျဖစ္တယ္လို့ ဦးသိန္းစိန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆိုခဲ့တာနဲ႔ မဆန႔္က်င္ေနဘူးလား။
ဒါဆို တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးထဲက (၁၀၁)မ်ိဳးဘဲက်န္ေအာင္ တိုင္းရင္းသား(၃၄)မ်ိဳးကို ဘယ္ေခ်ာင္မွာ ဘယ္သူ႔အမိန႔္နဲ႔ လူမသိ သူမသိ သြားသတ္(GENOCIDE)လိုက္ၿပီလဲလို့ ေမးရပါမယ္။
ဇိုမီးေတြက တင္းခံေတာ့ ဇိုမီးကို တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ လကၡံလိုက္ရတယ္။ ဒါဆို တိုင္းရင္းသား (၁၀၂)မ်ိဳးျဖစ္ရမွာေပါ့။ မဟုတ္ရပါဗ်ာ။ ဇိုမီးကို တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ လကၡံၿပီးေနာက္ပိုင္းလည္း တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးက (၁၀၁)မ်ိဳးပါဘဲ။
တိုင္းရင္းသား(၁၀၁)မ်ိဳးထဲက ကံဆိုးသူေမာင္ရွင္ ဘယ္တိုင္းရင္းသားကို ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္လိုက္လဲ မသိျပန္ဘူး။
ေတာ္ေတာ္ လက္ယဥ္ၾကတယ္ေနာ္။ မူလတိုင္းရင္းသား (၁၄၄)က ထင္ရာျမင္ရာ ခုတ္ျဖတ္ၿပီး (၁၃၅) လုပ္တယ္။ ေနာက္ (၁၃၅)ကေန ျဖဳတ္ခ်င္ရာ ျဖဳတ္ၿပီး (၁၀၁)မ်ိဳး လုပ္ခ်လိုက္ျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မျဖစ္ေခ်ဘူး ျပန္ထဲ့ျပန္ထဲ့ဆိုၿပီး (၁၃၅)ျပန္တိုး လိုက္ျပန္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ရွိေစ၊ ေပ်ာက္ေစ၊ ရွင္ေစ၊ ေသေစ၊ ျပန္ရွင္ေစဆိုတဲ့ အခြင့္အာဏာ သူတို့ကို ဘယ္တိုင္းရင္းသား ျပည္သူက အပ္ႏွင္းထားသလဲ။
ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ (၁၃၅)ဆိုတဲ့ ဂဏန္းက (၁၀၁)ဆိုတဲ့ ဂဏန္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ တန္းတန္းစြဲ ႀကိဳက္သြားျပန္ရတာလဲဆိုတာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း တစ္မ်ိဳး စိတ္ဝင္စားစရာပါ။
တစ္ကယ္ေတာ့ သူတို့ေတြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ တစ္ကယ္ရွိတာ၊ မရွိတာ၊ တိုင္းရင္းသားဘဝ တိုးတက္တာ မတိုးတက္တာ၊ တရားတာ၊ မတရားတာေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ၾကဘူး။ သူတို့နားလည္တဲ့ တိုင္းရင္းသားဆိုတာ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျပည္ေထာင္စုေန႔ေတြမွာ တိုင္းရင္းသူေခ်ာေခ်ာေလးေတြက သူတို့ကို ကျပေဖ်ာ္ေျဖတာရယ္၊ ေခၚရင္လာ၊ ခိုင္းတာလုပ္၊ ေပးတာယူ၊ ျပန္မေျပာနဲ႔ရယ္နဲ႔၊ သူတို့ရဲ့ တန္းတူညီမၽွမွုဆိုတာက ကရင္တစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္၊ ခ်င္းတစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္၊ မြန္တစ္က်ပ္ ဗမာတစ္က်ပ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး တိုင္းရင္းသား အသီးသီးက တစ္က်ပ္စီ ရသြားတဲ့အခါမွာ သူတို့က ခုႏွစ္က်ပ္တိတိကို သပိတ္ဝင္ အိတ္ဝင္ ရသြားတာဘဲျဖစ္တယ္။ ဒါ့ထက္ ဘယ္တုန္းကမွ ပို မသိဘူး။
ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစာရင္း မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဘယ္လိုရွိခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာၾကရေအာင္။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ပုဂံေခတ္အထိ အဓိကက်တဲ့ လူမ်ိဳးအုပ္စုႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ရွမ္း၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကခ်င္စတဲ့ အမည္ေတြသာ မွတ္တမ္းတင္ခံရတာ မ်ားပါတယ္။ ဂၽြန္း၊ ေတာင္သူ၊ ပ်ဴ၊ ကဒူး၊ သက္၊ တ႐ုတ္(စိန႔္)၊ တရက္(မြန္ဂို)၊ ကုလား၊ ပသီ၊ ပန္းေသး(ပန္းသီ)တို့ကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ ေဖၚျပခဲ့တယ္။ ဒါေလာက္ဘဲ။ ဘယ္တုန္းကမွ တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူး။
အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ လူမ်ိဳးအမည္အခ်ိဳ့ကို ေဖၚျပခဲ့ေသာ္လည္း တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳး ရွိေၾကာင္းမွတ္တမ္း မရွိဖူးဘူး။ ေဒသိယဘာသာစကားအပါအဝင္ ဘာသာစကားေပါင္း (၆၅)မ်ိဳးရွိေၾကာင္းကို ၁၉၁၁သန္းေခါင္စာရင္းႏွင့္ တ႐ုပ္ႏွင့္ အိႏၵိယစကားအပါအဝင္ ဘာသာစကား (၁၃၅)မ်ိဳးရွိေၾကာင္းကို ၁၉၃၁သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ေဖၚျပခဲ့ဘူးတယ္။
လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ဖဆပလ၊ ပထစ၊ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ဘယ္ကာလမွာမွ တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုတာ နတၳိ မရွိ။ မဆလေခတ္ဦးမွာလည္း ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးဘူး။
ပထမဆုံး တိုင္းရင္းသားစာရင္းကို မွတ္တမ္းမွတ္ရာနဲ႔ ေတြ႕မိတာက ၁၉၇၂ခု ဒီဇဘၤာ(၉)ရက္ေန႔ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္၊ ျပည္ထဲေရးႏွင့္ သာသနာေရး ဦးစီးဌာနက ထုတ္ျပန္တဲ့ တိုင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳး စာရင္းျဖစ္တယ္။ (၁၄၄)ထဲမွာ ျမန္မာမြတ္စလင္(ပသီ)၊ ရိုဟင္ဂ်ာ၊ ေျမဒူး၊ ပသၽွူး(မေလး)၊ ပန္းေသးတို့ ပါဝင္တယ္။
စဥ္းစားစရာ ေကာင္းတာက လူမ်ိဳး(၁၄၄)ကို ၁+၄+၄လုပ္ၾကည့္ရင္ ၉ ဂဏန္းကို ရျခင္းဘဲ။ လူမ်ိဳး (၁၄၄)မ်ိဳးရွိလို့ ၁၄၄လို့ သတ္မွတ္တာလား။ ကိုးဂဏန္းရေအာင္ (၁၄၄)မ်ိဳးလို့ သတ္မွတ္ခဲ့တာလား။
ေနာက္တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးဆိုတာကို မူလ(၁၄၄)မ်ိဳးထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ အစၥလာမ္သာသနာဝင္ တိုင္းရင္းသား အမ်ားအျပားကို ျဖဳတ္၊ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္အဆက္ဆက္က တ႐ုပ္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ဖယ္ထားခဲ့တဲ့ ကိုးကန႔္ကို တိုင္းရင္းသားလုပ္ အသစ္ျဖည့္ထဲ့ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွူးႀကီးေစာေမာင္က ၁၉၈၉ ဇူလိုင္ (၅) သုံးနာရီၾကာ မိန႔္ခြန္းမွာ မာရွယ္ေလာနဲ႔ ေၾကျငာသြားခဲ့တာျဖစ္တယ္။
တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး (၁၃၅)မ်ိဳးထက္ မာရွယ္ေလာလူမ်ိဳး(၁၃၅)မ်ိဳးလို့သာ ေခၚသင့္တယ္။ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ရျပန္တာက လူမ်ိဳး(၁၃၅)ကို ၁+၃+၅ ဆိုရင္ ၉ ဂဏန္းကို ရေနျပန္ျခင္းဘဲ။
ေနာက္တခါ တိုင္းရင္းသား (၁၀၁)မ်ိဳးဆိုတာက ဘယ္လိုဂဏန္းမ်ိဳးျဖစ္လို့ တန္းတန္းစြဲ ေနၾကျပန္သလဲ။
ကမၻာ့နိုင္ငံေတြမွာ ကိုယ့္ျပည္သူေတြ ေရတြက္ရလြယ္ေအာင္ ၁၀တန္၊ ၂၀တန္၊ ၁၀၀တန္ ေငြစကၠဴေတြ ထုတ္ေနၾကေပမဲ့ လူထုဒုကၡေရာက္တာကို ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ေဗဒင္႐ူး၊ ယၾတာ႐ူးေတြက ထူးထူးဆန္းဆန္း ၁၅က်ပ္တန္၊ ၄၅က်ပ္တန္၊ ၉၀က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴေတြ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။
အခုလည္း တိုင္းရင္းသား တစ္ကယ္ရွိတာ၊ မရွိတာထက္ သူတို့ အာဏာသက္ ရွည္ေရးအတြက္ ကိန္းဂဏန္းေကာင္းေကာင္းရၿပီး ယၾတာေခ်ဖို့ေလာက္သာ အာ႐ုံရွိတဲ့ လူတစ္စုပါ။
ဇိုမီးေတြကို တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳး(၁၀၁)မ်ိဳးထဲမွာ မပါဘူးလို့ လူသိရွင္ၾကား ျငင္းခဲ့တယ္။ ဇိုမီးေတြကို တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ ျပန္လက္ခံၿပီးေတာ့လည္း (၁၀၁)မ်ိဳးဘဲဆိုခဲ့တာကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ လူမ်ိဳး (၁၀၁)ပါး ခစားရတဲ့ ထီးျဖဴေဆာင္း ျမန္မာစၾကာဝေတးမင္း႐ူး ႐ူးေနၾကျပန္ၿပီ တူပါရဲ့ဗ်ာ။ တျခား ဘာေရာဂါ ရွိအုံးမွာလဲ။
ဦးခင္ရီတို့ အခု ေျပာေနတဲ့ ဒီတိုင္းရင္းသား (၁၃၅)မ်ိဳးကိုဘဲ ဘယ္ေလာက္ မွန္သလဲဆိုတာ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ရေအာင္။
လူမ်ိဳးအုပ္စုႀကီး ရွစ္စု(ဗမာ၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ရွမ္း၊ ကယား၊ မြန္၊ ရခိုင္)ဆိုတဲ့ အုပ္စုႀကီး ရွစ္အုပ္စုလုံး တစ္အုပ္စုမက်န္ အကုန္လြဲပါ။ မဆီမဆိုင္တဲ့ လူမ်ိဳးငယ္ေတြကို ဗရမ္းဗတာ ေပါင္းထဲ့ ခ်ဲ႕ကားထားတာက ျမင္မေကာင္း ရွုမေကာင္းပါဘဲ။
ကခ်င္အုပ္စုမွာ ကခ်င္နဲ႔ ဂ်ိန္းေဖာ အတူတူဘဲကို ႏွစ္မ်ိဳးခြဲလိုက္တယ္။ ေဂၚရီ၊ ခခူ၊ ဒူးလန္းတို့ဟာ ဂ်ိန္းေဖာ(ကခ်င္)ျဖစ္လၽွက္နဲ႔ ထပ္ခြဲထုတ္ျပန္တယ္။ တစ္ကယ္ျဖစ္သင့္တာက (၆)မ်ိဳးကို (၁၂)မ်ိဳးလုပ္ထားတယ္။
ကယားလူမ်ိဳး (၉)မ်ိဳးမွာ ဇယိမ္း၊ ကယန္း၊ ပေဒါင္၊ ကဲ့ခို၊ ယင္းေဘာ္ဆိုတာ မ်ိဳးတူ အမည္ကြဲေတြျဖစ္တယ္။ ကယားလူမ်ိဳး (၅)မ်ိဳးရွိမဲ့ေနရာမွာ (၉)မ်ိဳးလုပ္ပစ္တယ္။
ကရင္ကိုလည္း ကရင္၊ စေကာ၊ ပိုး၊ ဘြဲဆိုၿပီး ကရင္ကို ကရင္အျဖစ္က ခြဲထုတ္ၿပီး (၃)မ်ိဳးျဖစ္ရမွာကို (၁၁)မ်ိဳး လုပ္ျပန္တယ္။
ခ်င္းလူမ်ိဳးကြဲေတြ သတ္မွတ္ပုံက တာဝန္အမဲ့ဆုံးႏွင့္၊ အက်ည္းတန္ဆုံးျဖစ္တယ္။ ခ်င္းလူမ်ိဳး(၅၃၀) မလုပ္ဘဲ (၅၃)မ်ိဳးဘဲလုပ္ခဲ့လို့ သူတို့ကို ေက်းဇူးျပန္တင္ရမလိုပါဘဲ။ ကာယကံရွင္ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားေတြကို အခ်င္းခ်င္း ပြင့္လင္းစြာ တိုင္ပင္ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ ခ်င္းလူမ်ိဳး (၈)မ်ိဳးမွ (၁၀)မ်ိဳးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။
ဗမာအုပ္စုကို ဗမာျဖစ္တဲ့ ေယာ၊ ထားဝယ္၊ ဘိတ္ကို အတင္းခြဲထုတ္ၿပီး ကိုးနဝင္းေၾကတဲ့လူမ်ိဳး ကိုးမ်ိဳး လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ေရာ။ ငါရွင္ဘုရင္ ဘယ္ႏွစ္ပတ္ လွည့္ လွည့္ေပါ့။
မြန္က်ေတာ့ မြန္ခမာအႏြယ္ဝင္ ဝ၊ ပေလာင္ေတြကို ရွမ္းအုပ္စုမွာ ထဲ့လိုက္ၿပီး မြန္ကို တစ္မ်ိဳးတည္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ က်န္တဲ့လူမ်ိဳးေတြကို မတရားေဖာင္းပြခိုင္းၿပီး မြန္က်မွ အထီးက်န္ျဖစ္ေအာင္ ထားခ်င္ဟန္တူပါရဲ့။
ရခိုင္အုပ္စုထဲမွာ ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ခမြီးနဲ႔ ၿမိဳကို ႏွစ္မ်ိဳးခြဲၿပီး ထဲ့ထားတယ္။ ခမြီးနဲ႔ ၿမိဳက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတည္းက မ်ိဳးႏြယ္ကြဲေတြျဖစ္တယ္။ ရခိုင္အုပ္စုနဲ႔ မဆိုင္ပါ။
ရွမ္းေတြကိုလည္း အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ခြဲျခားျဖစ္တဲ့အျပင္ တိဗက္ျမန္မာ၊ မြန္ ခမာေတြကို ထဲ့ထားတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳး (၃၃)က (၂၁)မ်ိဳးေလာက္ဘဲ တစ္ကယ္ရွိေနနိုင္တယ္။
အေသအခ်ာစိစစ္ရင္ တိုင္းရင္းသား (၁၃၅)က လူမ်ိဳး (၆၀)ေလာက္ဘဲရွိမယ္။
ပါသင့္လၽွက္ ခ်န္ထားတဲ့ ေဂၚရခါး၊ ပန္းေသး၊ ပသီ(ျမန္မာမြတ္စလင္)၊ ရိုဟင္ဂ်ာ၊ ပသၽွူး(မေလး)၊ ေျမဒူး စသည္တို့ကို ေပါင္းထဲ့ရင္ (၇၀)ေတာင္ ျပည့္မယ္ မထင္ပါ။
တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းႏွင့္ ရပိုင္ခြင့္ျပသနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို့ ပထမေျခလွမ္းအျဖစ္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ အခုကိုင္စြဲက်င့္သုံးေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းႏွင့္ ပယ္ဖ်က္ျခင္း အာဏာကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ကို ခ်က္ခ်င္းလႊဲအပ္သင့္ပါတယ္။ ဒီအာဏာမ်ိဳးကို အစိုးရထက္ လႊတ္ေတာ္ကသာ ကိုင္တြယ္က်င့္သုံးသင့္တယ္။
ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ပါတီစြဲ မရွိဘဲ၊ သမိုင္းအခ်က္အလက္ႏွင့္ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္၊ တိုးတက္ေရးကို အာ႐ုံထားၿပီး ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ကို လက္ေတြ႕က်က် ေပါင္းစပ္နိုင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ညီလာခံတစ္ရပ္ကို စနစ္တက် အလၽွင္အျမန္ က်င္းပေပးျခင္းျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ တက္သင့္တယ္။
ဒီလိုညီလာခံမ်ိဳးကို အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ခြဲၿပီး ျဖတ္သန္းဖို့ ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္။
ကာလရွည္ၾကာ အဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ့ မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးျပန္ျမႇင့္လိုမွုေတြ (Identity Protection or Reassertion)ႏွင့္ မိမိကိုယ္ကို လုံျခဳံမွု၊ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ေတြ (Security and Self-determination)ကို အဆင့္တစ္ခုထားရွိ ျဖတ္သန္းေရးက ပထမအဆင့္ျဖစ္တယ္။
အဲဒီ ပထမအဆင့္ကို တပ္မေတာ္ႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက အေမၽွာ္အျမင္ႀကီးမွု၊ သေဘာထားႀကီးမွု၊ သတၱိရွိမွုျဖင့္သာ ျဖတ္သန္းနိုင္မယ္။ နို့မဟုတ္ရင္ တိုင္းျပည္က ဒုံရင္းျပန္ျဖစ္သြားမယ္။ ဘယ္အဆင့္ေတြႏွင့္ ဘယ္လိုျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေသးစိပ္ကို တစ္ဖြဲ႕ေကာင္း၊ တစ္ဦးတစ္ေကာင္း မည္သူမၽွ စြမ္းေဆာင္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းရင္းသားမ်ား၊ နိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ တပ္မေတာ္အားလုံး တန္းတူရည္တူ ပါဝင္ေဆြးေႏြး ဆုံးျဖတ္ၾကရမွာျဖစ္တယ္။
ပထမအဆင့္ကို ကာလတစ္ခုျဖတ္ေက်ာ္ေနစဥ္ လုံျခဳံမွုေတြ၊ စိတ္ခ်မွုေတြ၊ ယုံၾကည္မွုေတြ ရရွိလာေအာင္ အားလုံးဝိုင္း ႀကိဳးစားၾကရမယ္။ တရားဥပေဒကလည္း စိုးမိုးလာမယ္ဆိုရင္ တိုင္းရင္းသားအခြင့္အေရးႏွင့္ နိုင္ငံသားအခြင့္အေရးႏွစ္ခု တူညီတဲ့ ကာလတစ္ခုကို ေရာက္လာမွသာ ၿခံစည္းရိုး ခတ္ထားတာေတြ၊ တံခါးတပ္ထားတာေတြ၊ သံသယေၾကာင့္ ဖန္တီးထားတဲ့ အတားအဆီးေတြကို အားလုံးသေဘာတူ ဖယ္ထုတ္နိုင္မွာ ျဖစ္တယ္။
တစ္ကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ တိုင္းရင္းသား (၁၄၄)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ (၁၃၅)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ (၁၀၁)မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္က အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက တိုင္းရင္းသား၊ နိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားဆက္ဆံမွုေတြ မရွိၾကဖို့ျဖစ္တယ္။
တိုင္းျပည္တျပည္မွာ အဆင့္ႏွိမ့္ခံထားရတဲ့ ႀကီးမားေသာ လူအုပ္စုႀကီးတစ္စု တည္ရွိေနျခင္းကို ခြင့္ျပဳထားျခင္းကိုက တရားမၽွတမွု၊ လြတ္လပ္မွုအတြက္ စိန္ေခၚမွုႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဖိႏွိပ္ခံရသူေတြက ဖိႏွိပ္မွုမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကမယ္။ ဖိႏွိပ္သူေတြက ဖိႏွိပ္ေရးယႏၲရား ရွင္သန္ေနေအာင္ ေမာင္းႏွင္ေနၾကမယ္ ဆိုကတည္းက တိုင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳံးတီးရာလည္း က်ေနတယ္။ တိုင္းျပည္ မတည္ၿငိမ္ေအာင္ တမင္ ဖန္တီးထားသလိုလည္း ျဖစ္တယ္။
တဖန္ အႏွိမ္ခံထားရသူေတြက သဘာဝအရ ပိုႀကိဳးစားဖို့လိုလို့ ပိုႀကိဳးစားၾကေတာ့ ပိုေတာ္လာၾကတယ္။ အလိုအေလၽွာက္ အေပၚစီးရေနသူေတြက အခြင့္ထူးခံျဖစ္လာၿပီး ႀကိဳးစားမွု ေလၽွာ့လၽွဲလာမယ္ဆိုရင္ ပိုညံ့လာၾကမယ္။ က်ေနာ္တို့လို ဖူးသစ္စ နိုင္ငံတစ္ခုရဲ့ နိုင္ငံသားေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းနိုင္တဲ့ ေရခံေျမခံေတြလည္းျဖစ္တယ္။
လူဦးေရ ထူထပ္တဲ့ နိုင္ငံႀကီးေတြၾကား ညႇပ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လုံျခဳံေရးက အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာနဲ႔ နိုင္ငံျခားသားေတြကို အလြယ္တကူ နိုင္ငံသား မေပးသင့္ဘူး ဆိုတာကို ေထာက္ခံပါတယ္။ နယ္စပ္လုံျခဳံေရးကို တင္းၾကပ္ထားရပါမယ္။ သို့ေသာ္ ဒါေၾကာင့္ တရားဝင္ရွိေနတဲ့ နိုင္ငံသားေတြကို မတရား ဖိႏွိပ္တာက ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။
ရိုဟင္ဂ်ာေတြ ျမန္မာျပည္က အခြင့္သင့္တိုင္း ခိုးထြက္ေနလို့ ရိုဟင္ဂ်ာ ေလွစီးဒုကၡသည္(Boat People) ျပသနာက ေဒသဆိုင္ရာ ျပသနာ(Regional Issue)မက ၾသစေတလ်အထိေတာင္ ရိုက္ခတ္ေနလို့ ကမၻာ့ျပသနာ ျဖစ္ေနတာလည္း ၾကာပါၿပီ။
သမၼတဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ လူဝင္မွုဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီတို့က ခိုးဝင္လာသူဆိုတာ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္လို့ လူသိရွင္ၾကား ေျပာၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ခိုးဝင္ ဘဂၤါလီဆိုၿပီး က်ားက်ား မီးယပ္ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး။ ဆင္ျခင္သင့္ၿပီ။
သမၼတ႐ုံးညြန္ၾကားေရးမွူး ဗိုလ္မွူးေဇာ္ေဌးက ဘဂၤါလီ အၾကမ္းဖက္ လက္နက္ကိုင္ေတြ က်ဴးေက်ာ္လာလို့ ကာကြယ္ရမယ္ ဆိုပါတယ္။ နယ္စပ္ေရးရာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသိန္းေဌးက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ဘယ္လက္နက္ကိုင္မွ မဝင္လာဘူးဆိုခဲ့တဲ့ သာဓကကိုလည္း သခၤန္းစာ ယူဖို့လိုပါတယ္။
၂၁ရာစုလို ေခတ္မ်ိဳးမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ့ ဒုတိယ လူဦးေရအမ်ားဆုံးျဖစ္တဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို အဆင့္နိမ့္ထားၿပီး ရခိုင္ျပည္နယ္ လုံျခဳံေရး၊ တိုးတက္ေအး၊ ေအးခ်မ္းေရးကို လုံးဝ မေဖၚေဆာင္နိုင္ဘူးဆိုတာေလာက္ကို ရခိုင္အမ်ိဳးသားေတြ ျမင္သင့္ၿပီ။ တိုင္းရင္းသားျပသနာကို ေနာက္မွာခဏထားၿပီး နိုင္ငံသားခ်င္း တန္းတူထား မဆက္ဆံနိုင္ရင္ အေျဖ မရွိပါဘူး။
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနႏွင့္ ဘာသာေရးကို အေျခခံၿပီး လူမ်ိဳးေရးတရား လုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ခ်က္ခ်င္း ရပ္ပစ္ဖို့ ေတာင္းဆိုပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဝန္မင္းဦးခင္ရီ ကိုယ္တိုင္က အင္မတန္လိုက္ဖက္တဲ့ ပုံစံ(Perfect Candidate) ျဖစ္ေနလို့ ဥပမာေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ နားနဲ႔ မနာ၊ ဖဝါးနဲ႔ နာပါ ဝန္မင္း။
ဦးခင္ရီဆိုတဲ့ နာမည္ကိုက ဦးစန္းယု၊ ဦးရွုေမာင္ကဲ့သို့ ျမန္မာေတြ မွဲ႕ေလ့မွဲ႕ထမရွိေသာ တ႐ုတ္နာမည္ကို ျမန္မာသံ ဖလွယ္ယူထားတာျဖစ္တယ္။ ဦးခင္ရီမွာ ကုလားကဲ့သို့ေသာ မဲေမွာင္ေသာ အသားအေရႏွင့္ တ႐ုပ္ကဲ့သို့ေသာ ဗန္ဒါေစ့ မ်က္လုံးလည္း ရွိပါတယ္။
တစ္ကယ္လို့ ဦးခင္ရီသာ အစၥလာမ္ဘာသာ ကိုးကြယ္ရင္ ဦးခင္ရီရဲ့ ဘိုးေဘးေတြက ျမန္မာျပည္မွာ ၁၈၂၃ခုႏွစ္ မတိုင္မီကတည္းက ေနထိုင္ခဲ့ေၾကာင္း အေထာက္အထား ျပရမွာျဖစ္တယ္။
သန္း(၆၀)ေသာ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဘယ္သူမွ သက္ေသမထူနိုင္တာကို ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြကိုမွ ကြက္ၿပီး မရွက္မေၾကာက္ သက္ေသထူခိုင္းတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဦးခင္ရီလည္း သက္ေသထူနိုင္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါဆို ဦးခင္ရီဟာ ဘဂၤါလီ+တ႐ုပ္+ျမန္မာလူမ်ိဳး ျဖစ္သြားၿပီး ဝန္ႀကီးရာထူးလည္း ျပဳတ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ၊ ေနရာတကာမွာ လူတကာ အထင္ေသးခံ၊ အေစာ္ကားခံေနရမွာကို ျမင္ေယာင္မိပါရဲ့။
ျမန္မာျပည္က အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြ ခံစားေနရတဲ့ ေန႔တဓူဝ ဒုကၡေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာနိုင္ဖို့ ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ကူးထဲမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မြတ္စလင္ျဖစ္ၾကည့္ပါလား ဝန္မင္းရယ္။
စက္တဘၤာ ၂၀ ၂၀၁၃
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid0xJamFsmifB5p9BmyUzPhGpvyd8VPtGBNj8L9yyeZkWjH9eMmpiSakS63Fwtcxorl&id=100002036403855
