ခင္ညြန္႔ဖ်က္ဆီးးခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာ႔ပညာေရး

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔အေၾကာင္းေျပာၾကမယ္ဆိုရင္ ေျပာစ ရာေတြက ကုန္ႏိုင္ဘြယ္မရွိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ၁၉၈၈ စစ္အာဏာသိမ္း ၿပီးေနာက္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရ႕ဲ ႏိုင္ငံေရးမွာ သူက မင္းသားလုပ္ခဲ့တာကိုး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို စနစ္တက်ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တဲ့ အဓိက တရားခံေတြထဲမွာ သူလည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ပဲ ျဖစ္ေနလို႔ ပါ။ သူ႔လက္ထက္မွာ လူငယ္ေတ၊ြ ေက်ာင္းသားေတြကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ဖ်က္ဆီးဖို႔ စနစ္တက် စီမံခဲ့ပါတယ္။ အေရးအခင္းၿပီးေနာက္ပိုင္းတကၠသိုလ္ေတြကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာပိတ္ထားခဲ့ေပမဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္း ေတြကို ေတာ့ ျပန္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က က်မအေဖကိုယ္တိုင္က အထက္တန္းျပဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ ေက်ာင္းေတြကိုေရာက္လာတဲ့ နဝတအဖြဲ႔ရဲ႕ ညႊန္ၾကားလႊာေတြ၊ လႈိ႕ဝွက္အေၾကာင္းၾကားစာေတြ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာသိေနခဲ့ရတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးအရ ဆူပူလႈပ္ရွားတာမ်ဳိးေတြ မရွိေစဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းေတြမွာ စာေမးပြဲေတြကိုတင္းၾကပ္တာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းစည္းကမ္းတင္းၾကပ္တာမ်ဳိးေတြ မလုပ္ဖို႔အတြက္လည္း အမိန္႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းေက်ာင္းသားေတြ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ျဖစ္လာတာရဲ႕အဓိကျပႆနာက ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ၊ ေက်ာင္းစည္းကမ္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္တြယ္တဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ေတြကို ပညာေရးမွဴးေတြကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တားျမစ္ခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလိုတားျမစ္တာလဲဆိုေတာ့ လႈိ႕၀ွက္ညြန္ၾကားခ်က္ေတြ အရ ေက်ာင္းသားဆူပူမႈေတြမျဖစ္ေအာင္လို႔ ေက်ာင္းအုပ္ေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ ဆက္ဆံရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေဆာင္တဲ့ ညြန္ၾကားခ်က္ေတြေၾကာင့္ လို႔ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ကေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညနြ္႔ ဦးေဆာင္တဲ့န၀တအဖြဲ႔ တက္လာၿပီးခ်င္း ၀န္ထမ္းေတြကို ျဖည့္ခိုင္းခဲ့တဲ့ ၃၃ ခ်က္နဲ႔လည္း ဆရာ၊ဆရာမေတၾြကား ဘယ္သူက ဘာဆိုတဲ့ အမွတ္အသားတစ္ခုလုပ္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းခဲ့တယ္လို႔လည္း အဲဒီ့ပညာေရးမွဴးက ဆက္ေျပာျပခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေတြကိုသိေနတဲ့ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ဆရာ၊ဆရာမ တစ္ခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားေတၾြကားထမဲွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ စည္းပ်က္ကမ္းပ်က္ ကိစၥေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ရပါတယ္။ တေျဖးေျဖးန႕ဲပိုဆိုးလာတာက စာေမးပြဲေတြမွာ စာခိုးခ်တာကို ခြင့္ျပဳေပးေနရတာပါ။ မဆလလက္ထက္က ပညာေရးစနစ္ပ်က္စီးသြားတယ္လို႔ဆိုေပမဲ့ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပရမ္းပတာျဖစ္ခဲ့တာမ်ဳိးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရ႕ဲ စစ္ေဆးတာခံရပါတယ္။ ဦးခင္ညြန္႔လက္ထက္မွာေတာ့ ႏႈတ္မိန္႔နဲ႔ ကေလးေတြ စာေမးပြဲက်တာမရွိေစရဘူးလို႔ဆိုပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးသတင္းေပးေက်ာင္းသားေတြလို႔ထင္ရတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ခ်ဳိ႕က စၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲကို စာခိုးခ်ဖို႔အတြက္ မိတၱဴဆြဲထားတဲ့ စာရြက္ေတြကို ယူေဆာင္ လာၾကပါတယ္။ အစပိုင္းမွာ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြက ဖမ္းၾကေပမဲ့ အေရးယူခြင့္မရွိလို႔ ဘာမွလုပ္မရခဲ့ပါဘူး၊ ၾကာလာေတာ့လည္း ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြအေနနဲ႔ အပင္ပန္းခံၿပီးဖမ္းမေနေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္မွာ အတန္းစံုက ကူးထားတဲ့ မိတၱဴစာရြက္ပိစိေလးေတြကို ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ေတြ႔လာခဲ့ရတယ္။ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ စာခိုးခ်ဖို႔အတကြ္ မိတၱဴကူးတဲ့ စီးပြားေရးေစ်းကြက္က က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔ စီးပြားေရးသမားေတြက မိတၱဴစာရြက္ေတြကို ဗန္းေပၚတင္ၿပီး ေပၚေပၚထင္ထင္ေရာင္းခ်လာတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒီေလာက္ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္းျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘယ္ေထာက္လွမ္းေရးကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဖမ္းတယ္လို႔မၾကားမိပါဘူး။ တမင္ကို သိသိႀကီးနဲ႔ လႊတ္ေပးထားခဲ့တာပါ။ ေခတ္ပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ပဲ ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာေတြ ႏိုင္င္ငံေရးစကားသာမေျပာနဲ႔ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ messages မ်ဳိးေတြကို ဆက္တိုက္ေပးေနပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ပညာေရးေကာ္မတီရဲ႕
ဥကၠဌအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ကေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရ႕ဲလစာက တက္လာတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ မစို႔မပို႔ အေနအထားမို႔လို႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြ က်ဳရွင္သင္ၾကရပါတယ္။ အရင္တုန္းက စာေမးပြဲဆိုတာ ပထမအစမ္းဆိုရင္ သင္ၿပီးသမွ် အစအဆံုးေျဖၾကရတဲ့အျပင္ ေမးခြန္းကိုလည္း အတန္းဝင္ေနတဲ့ ဆရာမကိုယ္တိုင္မထုတ္ရဘူးဆိုတဲ့ စနစ္ရွိပါတယ္။ ၆ တန္းသခ်ၤာ သင္သူက ၆ တန္းသခ်ၤာဘာသာရပ္ကို ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္မရွိပါဘူး၊ သူအေနနဲ႔ အျခားအတန္း ကိုပဲ ေမးခြန္းထုတ္ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ ပညာေရး ေကာ္မတီဥကၠဌျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္သင္တဲ့ အတန္းကို ကိုယ္ကိုတိုင္ ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမေတြက်ဴရွင္သင္တာလည္း ကိစၥမရွိသလို ဆရာမေတြကိုယ္တိုင္ ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္ရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားမိဘေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းက ဆရာေတြ ဆရာေတြဆီမွာပဲ က်ဴရွင္အပ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး စဥ္ဆက္မျပတ္အကျဲဖတ္တဲ့ စနစ္ဆိုၿပီး တစ္လတစ္ခါ စာေမးပြဲစစ္ပါ တယ္။ ဒီတစ္လသင္တာကို ဒီတစ္လစာေမးပြဲစစ္ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေျဖရေတာ့ပါဘူး။ ပိုဆိုးသြားတာက ေက်ာင္းကဆရာမဆီမွာပဲ က်ဴရွင္ယူေတာ့ ဒီတစ္လေျဖရမဲ့ စာေတထြကဲမွ ေမးခြန္းမွာပါတဲ့ ပုဒ္စာေတြကိုပဲ ဆရာမက က်ဴရွင္မွာ သင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးသြားလဲဆိုေတာ့ ေမးခြန္းကက်ဴရွင္မွာသင္ထားတဲ့ အမွတ္စဥ္ေတာင္မလြဲလို႔ သခ်ၤာလို ဘာသာရပ္ ကို အလႊတ္က်က္မွတ္တာေတျြဖစ္လာပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆိုရင္ နံပါတ္(၁)ရဲ႕ အေျဖက ၁၂၊ နံပါတ္ (၂) ရဲ႕ အေျဖက ဘယ္ေလာက္ဆိုတာအထိ အလြတ္က်က္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒါေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ကေလးေတြကို တစ္ခုတည္းေသာ အစိုးရစစ္ျဖစ္တဲ့ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲေျဖဖို႔ ျပင္ဆင္တဲ့ အခါမွာ ေအာက္ေျခကစာေတြ ဘာဆိုဘာမွ မသိလို႔ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြနဲ႔လည္း ၾကံဳခဲ့ဘူးပါတယ္။ ၂၀၀၂-၂၀၀၃ ပညာသင္ႏွစ္မွာ က်မက ၁၀ တန္းေတြကို က်ဴရွင္သင္ပါတယ္။ ၁၀ တန္းေျဖမဲ့ လူက ၃၄၅ကို ၂၆ နဲ႔ မေျမွာက္တတ္ပါဘူး။ က်မက ႏွစ္ဆင့္ေျမွာက္ျပေတာ့ သူကအဒဲီလိုမေျမွာက္တတ္လို႔ “စာေမးပြဲခန္းထဲဂဏန္းေပါင္း စက္ယူသြားရင္ ရမလား” တဲ့။ က်မကလည္း “ဂဏန္းေပါင္းစက္ကေတာ့ ယူလို႔မရဘူး၊ ႏွစ္ဆင့္မေျမွာက္တတ္ရင္ေတာ့ တစ္ဆင့္ထဲပဲေျမွာက္ ၂၆ နဲ႔ ၅ ကိုေျမွာက္ ရတဲ့ အေျဖရ႕ဲ ခုဂဏန္းကို ေအာက္မွာေရး ပိုတာကို ၄ အေပၚတင္” လို႔ေျပာေတာ့ သူက တီခ်ယ္ေျပာတာပိုရႈပ္သြားၿပီတဲ့။ ကေလးရ႕ဲ အေျခအေနက ဂဏန္းေတြကိုေျမွာက္ေတာင္မေျမွာက္တတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေသးတယ္၊ ဆရာမခုေျပာေနတာေတြကို သူတစ္ခုမွ မသိဘူးတဲ့ ဘယ္ႏွစ္တန္းတုန္းက သင္ခဲ့တာလည္းတဲ့ေလ။ ကေလးေတြရ႕ဲ အေျခအေနက အဲဒီေလာက္ အထိ ဆိုးရြားသြားခဲ့ပါတယ္။ ကေလးရ႕ဲ မိခင္ကလည္း က်မကို ေျပာတာက ” ဒီအခ်ိန္မွ စာတတ္ေအာင္ သင္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး၊ ခိုးခ်တတ္ယံုေလာက္သင္ရရင္ပါၿပီ”တဲ့။ တစ္ခါကလည္း က်မစာသင္တဲ့ ကေလးရဲ႕ အဂၤလိပ္စာစာအုပ္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ယူၾကည့္လိုက္ မိပါတယ္။ I is a student လို႔ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ က်မက မွားေနတယ္လို႔ေျပာေတာ့ သူက “ဘာမွားလို႔လဲ တီခ်ယ္ရယ္၊ သမီးက တစ္ေယာက္တည္းမို႔လို႔ is ကိုသံုးထားတာေလ” တဲ့။ ဒါေတာင္ ဒီကေလးက အတန္းစဥ္တိုင္း မွာ အဆင့္ ၁ ကေန ၁၀ အတြင္း၀င္တဲ့ ကေလးေနာ္။ ကေလးေတြ ပညာေရးစနစ္အဲဒီေလာက္ကို ေနာက္ေကာက္က်ခဲ့ပါတယ္။ က်ဴရွင္ေတြနဲ႔ ပညာေရးစနစ္ ဆိုးရြားေနခ်ိန္မွာ က်မကို ဆရာမတစ္ေယာက္ကေျပာျပဘူးတာက က်ဴရွင္သင္လို႔ရတဲ့ ေငြရဲ႕ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေက်ာင္းအုပ္ေတြကိုေပးရပါတယ္၊ မေပးဘူးဆိုရင္ေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျခိမ္းေျခာက္တာတာေတြ လုပ္ေလ့ ရွိတယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္ ေက်ာင္းအုပ္ေတြက ကားအေကာင္းစားေတြစီးၿပီး အိမ္ေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး၀ယ္ေနတာေတြလည္းရွိပါတယ္။ က်မရ႕ဲ မိတ္ေဆြ ပြဲစားတစ္ေယာက္ေျပာျပဘူးတာက စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ထကဲ မူလြန္ေက်ာင္းအုပ္တစ္ေယာက္ကို သူက ပြဲစားလုပ္ေပးခဲ့တာ အိမ္ ၃ လံုးေတာင္ရွိေနၿပီတဲ့။
ရန္ကုန္မႏၱေလးလိုၿမိဳ႕ႀကီး ေတြကိုေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ဖို႔အတကြ္ ပညာေရးမွဴးကိုလည္း သိန္းရာခ်ီ ေပးရတယ္တဲ့။ ခြဲတမ္း မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းအပ္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးနဲ႔ ပညာေရးမွဴးက ေဝခြဲစားပါတယ္။ ဟိုအရင္မဆလေခတ္က ေက်ာင္းအုပ္တစ္ေယာက္က သူ႔သားေက်ာင္းစားရိတ္အတြက္ ႏွစ္လြန္စာေမးပြဲ အေျဖလႊာေတြ ခိုးေရာင္းမိလို႔ ရာထူးခ်ခံရတာမ်ဳိးေတြရွိခဲ့ေပမဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ ေက်ာင္းအုပ္မ်ားကေတာ့ အေျဖလႊာစာရကြ္ေတြအေပၚ စိတ္ကို မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။ သူငယ္တန္းအခုမွ စအပ္တဲ့ ကေလးကို က၊ခ၊ မေရးတတ္လို႔ လက္မခံဘူးလို႔ ခပ္တင္းတင္းေျပာတတ္တဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ ေတြမ်ား လာပါတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ခြဲတမ္းက်တဲ့ ေက်ာင္းကိုအပ္တာေတာင္ ကိုယ့္သားသမီးစာသင္ဖို႔ စာေရးစားပြဲ ကိုယ္၀ယ္၊ ကိုယ့္ဖင္ထိုင္ခံု ကိုယ္ဝယ္စနစ္ ေက်ာင္းအပ္ခဲ့ရတာပါ။ ျပည္သူေတၾြကားထဲ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ပြထေနပါေစ အဲဒါအေရးမႀကီးပါဘူး၊ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔တစ္ေနရာရာကိုလာရင္ ကေလးေတြကလက္အုပ္ခ်ီၿပီး ႀကိဳဆိုဖို႔အတြက္ စီစဥ္ေပးႏိုင္ရင္ အဲဒီေက်ာင္းအုပ္ ရာထူးတက္ဖို႔ အလားအလာအမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ မနက္ ၆ နာရီေလာက္ကေန ေန႔လည္ ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီေလာက္အထိ လက္အုပ္ကေလးေတြခ်ီၿပီး ရပ္ေစာင့္ၾကရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔အပါအ၀င္ န၀တ လူႀကီးေတကြို ေစာင့္ၾကရတာပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ခ်ဳိးႏွိပ္ဖို႔အတြက္ တမင္ကိုပဲ လက္အုပ္ခ်ီခိုင္းခဲ့တယ္လို႔ယူဆပါတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာ့ဓေလ့မွာ လူအခ်င္းခ်င္းလက္အုပ္ခ်ီ ႀကိဳဆိုတာမ်ဳိးမရွိခဲ့ပါဘူး၊ ကိုယ့္ထက္ႀကီးတဲ့ လူေရွ႕မွာ လက္ပိုက္၊ ေခါင္းငံုတာေလာက္ပဲလုပ္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ ကေလးေတြကို သူတို႔မလာမခ်င္း လက္အုပ္ခ်ီထားတာ မျဖဳတ္ရဘူးလို႔ဆိုတဲ့ အထက္ဖားေအာက္ဖိေတြလည္း ရွိခဲ့ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရ႕ဲ စာရိတၱပိုင္းအရဆိုရင္လည္း က်မတို႔ငယ္ငယ္က ဆရာ၊ ဆရာမဆိုတာ ေလးစား ေၾကာက္ရြံ႕ရသူေတြျဖစ္ေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို တေလးတစား မရွိေတာ့တာမ်ားပါတယ္၊ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ဆရာမေတြကအရင္တုန္းကလိုမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေက်ာင္းသားေတြ ဆီကေန ဘာေပးပါအုန္း၊ ဘာလုပ္ပါအုန္းဆိုတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။ ဆရာ၊ဆရာမေတြ အေနနဲ႔လည္း ေက်ာင္းေတြရ႕ဲလိုအပ္ခ်က္ေတြကို အစိုးရက မျဖည့္ဆည္းေပးဘူး၊ ကိုယ့္ဖာသာျဖည့္ဆည္းရမယ္ ဆိုေတာ့အခါမွာ ေက်ာင္းသားေတြဆီကေန အလွဴေငြေကာက္ခံတာထက္ပိုၿပီး ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့လည္း အလွဴေငြ ေကာက္ခံတဲ့ ေနရာမွာ စည္းကမ္းေတြ၊ နည္းလမ္းေတြ မရွိေတာ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြ ကိုယ္တိုင္လည္း ေလာဘပါလာပါတယ္၊ ဒီလိုေလာဘေတြေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မိဘေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေငြေပးၿပီး ဆက္ဆံလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုရ႕ဲ ကေလးေတြကဆရာ၊ဆရာမေတြကို ငါတို႔ပိုက္ဆံေပးထားတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအေပၚမွာ မခန္႔ေလးစားဆက္ဆံၾကသလို၊ ေငမြေပးႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကို ဆရာမတစ္ခ်ဳိ႕က အတန္းထဲမွာ ခ်ဳိးႏွိမ္ဆက္ဆံတာ ေတြေၾကာင့္ မေက်မနပ္စိတ္နဲ႔ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းျပန္ေျပာတာမ်ဳိးေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေျခအေနပိုဆိုးလာတာက အတန္းပိုင္ဆရာမေတြက သီတင္းကၽြတ္ကန္ေတာ့ရင္ ပါတိတ္ နဲ႔ကန္ေတာ့မွ ဆိုတာမ်ဳိးကို စာသင္ခန္းထမဲွာ ဖြင့္ေျပာလာပါတယ္။ ဆရာမေတြအတြက္ ေန႔လည္စာစားဖို႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားမိဘေတြက အလွည့္က်တာ၀န္ယူၾကရပါတယ္။ အဲဒီလိုတာ၀န္ယူတဲ့မိဘရ႕ဲသားသမီးေတြကေက်ာင္းေတြ မွာ ဖူးဖူးမႈတ္ခံထားရတဲ့ သူေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြကလည္း ကိုယ့္သားသမီးအေနအစားေခ်ာင္ဖို႔ အတြက္ ေန႔လည္စာ စီစဥ္ၾကတာမွ အလုအယက္ပါပဲ။ ေက်ာင္းေတြမွာ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲသဲ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က တာဝန္ရွိသူေတြ၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အေသးစိတ္သိၾကေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးမဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဂရုမစိုက္တဲ့အျပင္ သူတို႔က အဲဒီ့အေျခအေနကို ပိုလို႔ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါတယ္။
နဝတ၊ နအဖ လက္ထက္မွာ ေက်ာင္းပုရဝုဏ္ထဲက ေျမေနရာအလြတ္ေတြမွာ ေဈးဆိုင္ခန္းေတြ ေဆာက္ၿပီး အငွားခ်ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီဆိုင္ခန္းေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ဖြင့္တာက အရက္ဆိုင္ေတြ၊ စည္ဘီယာ ဆိုင္ေတြပါ၊ ၂၀၀၂၊ ၂၀၀၃ ေလာက္က စည္ဘီယာတစ္ခြက္ ကို ေငြ ၃၀၀ ေလာက္ပဲေပးရတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသား ေတြေသာက္လို႔ လက္လွမ္းမွီေလာက္တဲ့ ေငြပမာဏာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ညေန ေက်ာင္းဆင္းရင္ အျဖဴအစိမ္းေလးေတြ ဘီယာခြက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေတြ႔ေနျမင္ေနရပါတယ္။ ဘယ္လူႀကီးကမွ မေသာက္ရဘူးလို႔ မဟန္႔တား သလို၊ အသက္မျပည့္လို႔ အရက္ မေရာင္းဘူးဆိုတဲ့ ဆိုင္လည္း မရွိပါဘူး။ နယ္ေျမခံေထာက္လွမ္းေရးေတြ၊ ရဲေတြလည္း ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ သတင္းသာ သိုးသိုးသန္႔သန္႔မရနဲ႔ က်န္တာအားလံုး အိုေကပါတယ္။ အဒဲီ့အခ်ိန္ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အတန္းသာေအာင္သြားတယ္ စာမတတ္ေပမဲ့ မတတ္သင့္တဲ့ ပညာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တတ္ေျမာက္သြားပါတယ္။ မူးယစ္ေဆးဆိုတာက ဦးေန၀င္းလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့ေပမဲ့ နဝတ၊နအဖ လက္ထက္မွာ ေတာ္ေတာ္ေပါမ်ားေနပါတယ္။ ဦးေန၀င္းလက္ထက္က ဘိန္းျဖဴကို ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုက ကေလးေတြပဲ သံုးႏိုင္တာျဖစ္ေပမဲ့ နဝတ ေခတ္မွာ လူလတ္တန္းစားေတြလည္း သံုးႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ေဈးေပါလာသလို ပစၥည္းလည္းေတာ္ေတာ္ေပါလာပါတယ္။ နယ္စပ္ေဒသမွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီက ခြဲထြက္လာတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြကို ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ခြင့္ကိုလည္း မသိမသာခြင့္ျပဳေပး ခဲ့ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြ၊ တရုတ္ျပည္ဘက္ကလာတဲ့ တရုတ္ေတြက ျမန္မာျပည္ဘက္ထဲကိုဝင္ၿပီး ဘိန္းစိုက္ၾကပ်ဳိးၾကတာပြဲေတာ္ႀကီးလိုပဲ စည္ကားလွပါတယ္။ အဲဒီ့ စိုက္ပ်ဳိးတဲ့ ဘိန္းေတြကို ျမန္မာျပည္ထဲကိုပဲ အမ်ားဆံုးအားျပဳၿပီးျဖန္႔ခ်ီၾကတာေပါ့။ နဝတ၊နအဖ လက္ထက္ကစၿပီး အစိုးရနဲ႔ မပတ္သက္သူေတြဟာ စီးပြားေရးအရ လုပ္ကိုင္ဖို႔ခက္ခဲသြားခဲ့ေပမဲ့ န၀တ၊နအဖနဲ႔ ပိုင္သူေတြကေတာ့ သစ္၊ဘိန္း၊ ေက်ာက္ျမတ္၊ ေရႊ၊ ေရနံစ တဲ့ လုပ္ငန္းေတြျဖစ္ထြန္း လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လက္လီစိတ္ဘိန္းေရာင္းတဲ့ လူေတြလည္း တေျဖးေျဖး မ်ားလာပါတယ္။ က်မတို႔ ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္အတငြ္း အင္းစိန္ေထာင္မွာ ဘိန္းေရာင္းတဲ့ မိသားစုေတြ ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္မွာ ဘိန္းအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာ တယ္တဲ့။ ေျပာခ်င္တာကေက်ာင္းသားေတထြမဲွာ ဘိန္းစားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ကို အိမ္သာထမဲွာ ဘိန္းျဖဴကို ေသြးေၾကာထထဲိုးထဲ့ တဲ့ သူေတြရွိလာပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က အေျခခံပညာတစ္ခုတည္းတင္မကပါဘူး၊ အဆင့္ျမင့္ပညာကိုလည္းဖ်က္ဆီးခဲ့ပါေသးတယ္။ အေ၀းသင္ေတြ စာေမးပြဲေျဖရင္ ခိုးခ်လို႔ရေအာင္ ဆရာမကို မုန္႔ဖိုးေပးတဲ့ စနစ္တစ္ခုလည္း အႀကီးအက်ယ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ၅၀၀ က်ပ္နဲ႔ အတန္းထလဲူ ၂၀ ရွိရင္ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္တဲ့ ဆရာမက ေငြတစ္ေသာင္းရပါတယ္။ က်မအမ်ဳိးသားရဲ႕ မိတၱဴဆိုင္က ဝန္ထမ္းေကာင္မေလးက က်မကို ေျပာျပဘူးပါတယ္။ “ညီမတို႔က အနီးကပ္ ၁၀ ရက္ပဲ တက္ရတာ၊ တက္ရတဲ့ ၁၀ ရက္အတြင္းမွာ ဆရာမက စာလည္း ေကာင္းေကာင္းသင္တာမဟုတ္ဘူး၊ သူ႕က်ဴရွင္ တက္မွ က်ဴရွင္မွာ သင္ေပးတာ၊ အနီးကပ္ ၁၀ ရက္ၿပီးတာနဲ႔ စာေမးပြဲကတန္းလာတာဆိုေတာ့ စာက်က္ဖို႔လည္း အခ်ိန္မရဘူး၊ အဲဒီေတာ့ အခန္းေစာင့္တဲ့ ဆရာမကို ပိုက္ဆံ ေပးလိုက္ရင္ အႀကိဳက္ကူးခ်လို႔ရတာေပါ့” တဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဗမာ့ျပည္ရ႕ဲ ပညာေရးက သံုးစားမရတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ လက္ထက္မွာပဲ တကၠသိုလ္ေတြကိုလည္းႏိုင္ငံေရးအရလႈပ္ရွားလို႔မရေအာင္လို႔ ေတာႀကိဳအံုၾကား ကို ေရြ႕ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ လူသူနဲ႔ ေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ဘိန္းျဖဴေတြ၊ အရက္ေတြအျပင္ တည္းခိုခန္းေလးေတြပါဖြင့္ခြင့္ေပးထားလိုက္ပါေသးတယ္၊ ေက်ာင္းပုရဝု ဏ္အတြင္းမွာ ဖဲရိုက္မလား၊ ဘယ္လိုေလာင္းကစားမ်ဳိးလုပ္ခ်င္လဲ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္။ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ တည္းခိုခန္းကို ေအး ေအးေအးသက္သာလည္းသြားလို႔ရပါေသးတယ္၊ တည္းခိုခန္းေတြက နာရီဝက္၊ တစ္နာရီက စၿပီးငွားေပးထားပါတယ္။
တစ္နာရီအတကြ္ အဖိုးအခကလည္း ေက်ာင္းသားေတြ လက္လွမ္းမွီ တဲ့ ေဈးပါ။ ဒီလိုသတင္းေတြကို ေမြးေနေတာ့ မိဘေတြလည္း ကိုယ့္သားသမီးေတကြို တကၠသိုလ္ေပးတက္ဖို႔ ေတာင္ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲလာပါတယ္။ အရင္က RIT ကို ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး GTC ဆိုၿပီးလုပ္ပါတယ္။ ေတာႀကိဳအံုၾကားမွာ ဖြင့္ပါတယ္။ GTC ၂ ႏွစ္ၿပီးလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမွတ္မွီခဲ့ရင္ ဘီတက္စ္ ဆက္တက္ရပါတယ္။ က်မတို႔နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ကေလးေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား GTC သြားတက္ၿပီးရင္ ပ်က္စီးသြားၾကပါတယ္။ မိဘနဲ႔ေဝးတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ သြားတက္ရတဲ့အျပင္ ေက်ာင္းေတြက လယ္ကြင္းေတြထမဲွာပါ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရင္ၿပီးေရာ က်န္တာဘာလုပ္လုပ္ဆိုတဲ့ အစိုးရရဲ႕ မူဝါဒေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြရဲ႕အနီးအနားဝန္းက်င္မွာ မေကာင္းမႈမွန္သမွ် အကုန္လုပ္လို႔ရေနပါတယ္။ အသက္ကေလးေတကြ အႀကီးဆံုးေတာင္ ပွ်မ္းမွ် ၁၈၊ ၁၉ ေလာက္အရြယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ စမ္းလို႔ရသမွ် အကုန္စမ္းရင္းေနာက္ဆံုးေတာ့ GTC နဲ႔ ပဲစခန္းသိမ္းသြားတာေတြ၊ GTC ေတာင္မၿပီးတာေတြ ရွိပါတယ္။ လူ႔အသက္ကို ကယ္တင္ရမွာျဖစ္တဲ့ ဆရာဝန္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကိုလည္း မေကြးကို ပို႔လိုက္ပါေသးတယ္။ မေကြးေဆးဖြင့္ခါစက လက္ေတြ႔ခန္းသံုးပစၥည္းအျပည့္အစံုမရွိလို႔ ရန္ကုန္မွာခြဲစိတ္ေနတာကို မေကြးေဆးက ကေလးေတြက တီဗီြႀကီးကေန တစ္ဆင့္ ထိုင္ၾကည့္ၾကရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေလာင္းေတြရဲ႕ ပညာေရးကိုသာ အဲဒီလိုလုပ္ျပစ္လိုက္တာပါ၊ သူတို႔ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ စင္ကာပူကို တန္းေနေအာင္ေျပးၾကတာပါ။ အဲဒီလိုဖ်က္ျပစ္ခဲ့တဲ့ အက်ဳိးဆက္က အခုေပၚေနပါၿပီ။ ျမန္မာ့ပညာေရးဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာေတာင္ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္ပါ။ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားက အစိုးရေခါက္ခဲ့တဲ့ ေခါက္ရိုးအတိုင္း ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စားဘ၀နဲ႔ ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေဖာက္ထြက္ဖို႔က်ဳိးစားခဲ့တဲ့ ကေလးေတြ ရွိေပမဲ့ သိပ္အမ်ားႀကီးမဟုတ္ပါဘူး။ မူးယစ္ေဆးရဲ႕ သားေကာင္ေတျြဖစ္ၿပီး ခိုးမယ္၊ လုမယ္ဆိုတဲ့ အေတးြေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေျမးေတြကို စင္ကာပူမွာ ေက်ာင္းထားထားတယ္လို႔သိရပါတယ္။ သူလက္ေစာင္းထက္ ေနခ်ိန္တုန္းက သူလုပ္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ျပည္သူေတြက ခါးခါးသီးသီး ခံစားေနၾကရေပမဲ့ သူကေတာ့ အခုထိ ေနာင္တရပံုမရပါဘူး။ သူ႔တို႔ အာဏာတည္ျမေဲရးအတြက္ တိုင္းျပည္ကို ခ်နင္းခဲ့သူေတြက အခုခ်ိန္အထိေတာ့ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကယ္တင္ရွင္လို႔ အထင္ခံခ်င္ေနတုန္းပါပဲ။
cd
Khin Nyein Thit.
ဲဲဲ